ఇంటర్‌ఫెరాన్

From LTRC
ఇంటర్ఫెరాన్
మానవ ఇంటర్ఫెరాన్-ఆల్ఫా యొక్క పరమాణు నిర్మాణం ( PDB : 1RH2 ​)
గుర్తింపు సంఖ్యలు
చిహ్నం ఇంటర్ఫెరాన్లు
Pfam PF00143
InterPro IPR000471
SMART SM00076
PROSITE PDOC00225
CATH 1au0
SCOP2 1au1 / SCOPe / SUPFAM
CDD cd00095
అందుబాటులో ఉన్న ప్రోటీన్ నిర్మాణాలు:

ఇంటర్‌ఫెరాన్లు (IFNలు, IPA: /ˌɪntərˈfɪərɒn/ IN-tər-FEER-on[1]) అనేవి అనేక వైరస్ల ఉనికికి ప్రతిస్పందనగా అతిధేయి కణాలు (host cells) తయారు చేసి విడుదల చేసే సిగ్నలింగ్ ప్రోటీన్ల సమూహం.[2] సాధారణంగా, వైరస్ సోకిన కణం ఇంటర్‌ఫెరాన్లను విడుదల చేస్తుంది, ఇది సమీపంలోని కణాలు తమ వైరస్-వ్యతిరేక రక్షణను పెంచుకునేలా చేస్తుంది.

IFNలు సైటోకిన్లు అని పిలువబడే ప్రోటీన్ల యొక్క పెద్ద తరగతికి చెందినవి. ఇవి వ్యాధికారకాలను నిర్మూలించడంలో సహాయపడే రోగనిరోధక వ్యవస్థ యొక్క రక్షణ చర్యలను ప్రేరేపించడానికి కణాల మధ్య కమ్యూనికేషన్ కోసం ఉపయోగించే అణువులు.[3] ఇంటర్‌ఫెరాన్లు కణాలను వైరస్ ఇన్ఫెక్షన్ల నుండి రక్షించడం ద్వారా వైరల్ రెప్లికేషన్ (వైరస్ ప్రతిరూపణ)తో "జోక్యం" (interfere) చేసుకునే సామర్థ్యం కారణంగా ఆ పేరును పొందాయి.[3] అయితే, వైరస్-ఎన్కోడ్ చేయబడిన జన్యు మూలకాలు IFN ప్రతిస్పందనను వ్యతిరేకించే సామర్థ్యాన్ని కలిగి ఉంటాయి, ఇది వైరల్ పాథోజెనిసిస్ మరియు వైరల్ వ్యాధులకు దోహదం చేస్తుంది.[4] IFNలు ఇతర విభిన్న విధులను కూడా కలిగి ఉంటాయి: ఇవి నేచురల్ కిల్లర్ కణాలు మరియు మాక్రోఫేజ్ల వంటి రోగనిరోధక కణాలను ఉత్తేజపరుస్తాయి, మరియు మేజర్ హిస్టోకాంపటబిలిటీ కాంప్లెక్స్ (MHC) యాంటిజెన్ల వ్యక్తీకరణను పెంచడం ద్వారా యాంటిజెన్ ప్రెజెంటేషన్ను అప్‌గ్రేడ్ చేసి అతిధేయి రక్షణను పెంచుతాయి. జ్వరం, కండరాల నొప్పి మరియు "ఫ్లూ వంటి లక్షణాలు" వంటి ఇన్ఫెక్షన్ల యొక్క కొన్ని లక్షణాలు కూడా IFNలు మరియు ఇతర సైటోకిన్ల ఉత్పత్తి వల్ల కలుగుతాయి.

మనుషులతో సహా జంతువులలో ఇరవైకి పైగా విభిన్న IFN జన్యువులు మరియు ప్రోటీన్లు గుర్తించబడ్డాయి. ఇవి సాధారణంగా మూడు తరగతులుగా విభజించబడ్డాయి: టైప్ I IFN, టైప్ II IFN, మరియు టైప్ III IFN. ఈ మూడు తరగతులకు చెందిన IFNలు వైరల్ ఇన్ఫెక్షన్లతో పోరాడటానికి మరియు రోగనిరోధక వ్యవస్థను నియంత్రించడానికి ముఖ్యమైనవి.

ఇంటర్‌ఫెరాన్ రకాలు

అవి సిగ్నల్ ఇచ్చే గ్రాహకం రకాన్ని బట్టి, మానవ ఇంటర్‌ఫెరాన్లు మూడు ప్రధాన రకాలుగా వర్గీకరించబడ్డాయి.

ఇంటర్‌ఫెరాన్ టైప్ I
అన్ని టైప్ I IFNలు IFN-α/β గ్రాహకం (IFNAR) అని పిలువబడే ఒక నిర్దిష్ట కణ ఉపరితల గ్రాహక కాంప్లెక్స్‌కు బంధించబడతాయి, ఇది IFNAR1 మరియు IFNAR2 గొలుసులను కలిగి ఉంటుంది.[5] మానవులలో ఉండే టైప్ I ఇంటర్‌ఫెరాన్లు IFN-α, IFN-β, IFN-ε, IFN-κ మరియు IFN-ω.[6] ఇంటర్‌ఫెరాన్ బీటా (IFN-β)ను అన్ని కేంద్రక కణాలు (nucleated cells) వైరస్ దాడి చేసినట్లు గుర్తించినప్పుడు ఉత్పత్తి చేయగలవు. IFN-α మరియు IFN-βలను అత్యధికంగా ఉత్పత్తి చేసేవి రక్తంలో ప్రసరించే ప్లాస్మాసైటోయిడ్ డెన్డ్రిటిక్ కణాలు. వైరల్ మాలిక్యులర్ ప్యాటర్న్‌ల ద్వారా ప్రేరేపించబడినప్పుడు మోనోసైట్లు మరియు మాక్రోఫేజ్‌లు కూడా పెద్ద మొత్తంలో టైప్ I ఇంటర్‌ఫెరాన్లను ఉత్పత్తి చేయగలవు. టైప్ I IFN-α ఉత్పత్తి ఇంటర్‌ల్యూకిన్-10 అని పిలువబడే మరొక సైటోకిన్ ద్వారా నిరోధించబడుతుంది. విడుదలైన తర్వాత, టైప్ I ఇంటర్‌ఫెరాన్లు లక్ష్య కణాలపై ఉన్న IFN-α/β గ్రాహకానికి బంధించబడతాయి, ఇది వైరస్ తన RNA మరియు DNAలను ఉత్పత్తి చేయకుండా మరియు ప్రతిరూపణ చేయకుండా నిరోధించే ప్రోటీన్ల వ్యక్తీకరణకు దారితీస్తుంది.[7] మొత్తంమీద, IFN-αను హెపటైటిస్ B మరియు C ఇన్ఫెక్షన్లకు చికిత్స చేయడానికి ఉపయోగించవచ్చు, అయితే IFN-βను మల్టిపుల్ స్క్లెరోసిస్ చికిత్సకు ఉపయోగించవచ్చు.[3]
ఇంటర్‌ఫెరాన్ టైప్ II
IFN టైప్ II ఇంటర్‌ఫెరాన్-గామా గ్రాహకం (IFNGR)కు బంధించబడుతుంది, ఇది IFNGR1 మరియు IFNGR2 గొలుసులను కలిగి ఉంటుంది.[3] ఈ సమూహాన్ని ఇమ్యూన్ ఇంటర్‌ఫెరాన్ అని కూడా పిలుస్తారు మరియు ఇది ఇంటర్‌ల్యూకిన్-12 ద్వారా ఉత్తేజితమవుతుంది. చాలా టెట్రాపాడ్‌లలో (మానవులతో సహా), ఏకైక సమూహం IFN-γ.[3] టైప్ II ఇంటర్‌ఫెరాన్లు సైటోటాక్సిక్ T కణాలు మరియు Th1 కణాల ద్వారా కూడా విడుదలవుతాయి. అయితే, ఇవి Th2 కణాల విస్తరణను నిరోధిస్తాయి. దీని ఫలితంగా Th2 కణాల రోగనిరోధక ప్రతిస్పందన నిరోధించబడుతుంది మరియు Th1 రోగనిరోధక ప్రతిస్పందన మరింత ప్రేరేపించబడుతుంది.[8]
ఇంటర్‌ఫెరాన్ టైప్ III
IFN టైప్ III IL10R2 (దీనిని CRF2-4 అని కూడా పిలుస్తారు) మరియు IFNLR1 (దీనిని CRF2-12 అని కూడా పిలుస్తారు) కలిగి ఉన్న ఇంటర్‌ఫెరాన్-లాంబ్డా గ్రాహకం (IFNLR) ద్వారా సిగ్నల్ ఇస్తుంది. చాలా టెట్రాపాడ్‌లలో (మానవులతో సహా), ఏకైక సమూహం IFN-λ. టైప్ I మరియు టైప్ II IFNల కంటే ఆలస్యంగా కనుగొనబడినప్పటికీ,[9] ఇటీవలి సమాచారం కొన్ని రకాల వైరస్ లేదా ఫంగల్ ఇన్ఫెక్షన్లలో టైప్ III IFNల ప్రాముఖ్యతను ప్రదర్శిస్తుంది.[10][11][12]

సాధారణంగా, టైప్ I మరియు II ఇంటర్‌ఫెరాన్లు రోగనిరోధక ప్రతిస్పందనను నియంత్రించడానికి మరియు ఉత్తేజపరచడానికి బాధ్యత వహిస్తాయి.[3] వైరల్ భాగాలు, ముఖ్యంగా న్యూక్లియిక్ ఆమ్లాలను సైటోప్లాస్మిక్ మరియు ఎండోసోమల్ గ్రాహకాలు గుర్తించినప్పుడు దాదాపు అన్ని కణ రకాల్లో టైప్ I మరియు III IFNల వ్యక్తీకరణను ప్రేరేపించవచ్చు, అయితే టైప్ II ఇంటర్‌ఫెరాన్ IL-12 వంటి సైటోకిన్ల ద్వారా ప్రేరేపించబడుతుంది మరియు దీని వ్యక్తీకరణ T కణాలు మరియు NK కణాలు వంటి రోగనిరోధక కణాలకు మాత్రమే పరిమితం చేయబడింది.[7]

విధి

అన్ని ఇంటర్‌ఫెరాన్లు కొన్ని సాధారణ ప్రభావాలను కలిగి ఉంటాయి: అవి వైరస్-వ్యతిరేక కారకాలు మరియు రోగనిరోధక వ్యవస్థ యొక్క విధులను మాడ్యులేట్ చేస్తాయి. టైప్ I IFN నిర్వహణ జంతువులలో కణితి పెరుగుదలను నిరోధిస్తుందని ప్రయోగాత్మకంగా చూపబడింది, కానీ మానవ కణితుల్లో దీని ప్రయోజనకరమైన చర్య విస్తృతంగా నమోదు చేయబడలేదు. వైరస్ సోకిన కణం సమీపంలోని కణాలకు సోకే వైరల్ కణాలను విడుదల చేస్తుంది. అయితే, సోకిన కణం ఇంటర్‌ఫెరాన్లను విడుదల చేయడం ద్వారా వైరస్ యొక్క సంభావ్య ఇన్ఫెక్షన్ నుండి పొరుగు కణాలను రక్షించగలదు. ఇంటర్‌ఫెరాన్‌కు ప్రతిస్పందనగా, కణాలు ప్రోటీన్ కైనేజ్ R (PKR) అని పిలువబడే ఒక ఎంజైమ్ను పెద్ద మొత్తంలో ఉత్పత్తి చేస్తాయి. ఈ ఎంజైమ్ కొత్త వైరల్ ఇన్ఫెక్షన్లకు ప్రతిస్పందనగా eIF-2 అని పిలువబడే ప్రోటీన్‌ను ఫాస్ఫోరైలేషన్ చేస్తుంది; ఫాస్ఫోరైలేటెడ్ eIF-2 కణంలో ప్రోటీన్ సంశ్లేషణను తగ్గించడానికి eIF2B అని పిలువబడే మరొక ప్రోటీన్‌తో నిష్క్రియ కాంప్లెక్స్‌ను ఏర్పరుస్తుంది. మరొక సెల్యులార్ ఎంజైమ్, RNAse L—ఇది కూడా ఇంటర్‌ఫెరాన్ చర్య ద్వారా ప్రేరేపించబడుతుంది—వైరల్ మరియు అతిధేయి జన్యువుల నుండి ప్రోటీన్ సంశ్లేషణను మరింత తగ్గించడానికి కణాలలోని RNAను నాశనం చేస్తుంది. నిరోధించబడిన ప్రోటీన్ సంశ్లేషణ వైరస్ ప్రతిరూపణను మరియు సోకిన అతిధేయి కణాలను దెబ్బతీస్తుంది. అదనంగా, ఇంటర్‌ఫెరాన్లు వందలాది ఇతర ప్రోటీన్ల ఉత్పత్తిని ప్రేరేపిస్తాయి—వీటిని సమిష్టిగా ఇంటర్‌ఫెరాన్-స్టిమ్యులేటెడ్ జీన్స్ (ISGs) అని పిలుస్తారు—ఇవి వైరస్‌లతో పోరాడటంలో మరియు ఇంటర్‌ఫెరాన్ ద్వారా ఉత్పత్తి చేయబడిన ఇతర చర్యలలో పాత్రలను కలిగి ఉంటాయి.[13][14] ఇవి p53 కార్యాచరణను పెంచడం ద్వారా వైరల్ వ్యాప్తిని కూడా పరిమితం చేస్తాయి, ఇది అపోప్టోసిస్ను ప్రోత్సహించడం ద్వారా వైరస్ సోకిన కణాలను చంపుతుంది.[15][16] p53పై IFN ప్రభావం కొన్ని క్యాన్సర్లకు వ్యతిరేకంగా దాని రక్షణ పాత్రతో కూడా ముడిపడి ఉంది.[15]

ఇంటర్‌ఫెరాన్ల యొక్క మరొక విధి మేజర్ హిస్టోకాంపటబిలిటీ కాంప్లెక్స్ అణువులు, MHC I మరియు MHC IIలను అప్‌గ్రేడ్ చేయడం మరియు ఇమ్యునోప్రోటీసోమ్ కార్యాచరణను పెంచడం. అన్ని ఇంటర్‌ఫెరాన్లు MHC I ఆధారిత యాంటిజెన్ల ప్రెజెంటేషన్‌ను గణనీయంగా మెరుగుపరుస్తాయి. ఇంటర్‌ఫెరాన్ గామా (IFN-గామా) కూడా MHC II-ఆధారిత యాంటిజెన్ల ప్రెజెంటేషన్‌ను గణనీయంగా ప్రేరేపిస్తుంది. అధిక MHC I వ్యక్తీకరణ వైరల్ మరియు క్యాన్సర్ కణాల నుండి అసాధారణ పెప్టైడ్‌ల ప్రెజెంటేషన్‌ను సైటోటాక్సిక్ T కణాలకు పెంచుతుంది, అయితే ఇమ్యునోప్రోటీసోమ్ ఈ పెప్టైడ్‌లను MHC I అణువుపై లోడ్ చేయడానికి ప్రాసెస్ చేస్తుంది, తద్వారా సోకిన లేదా ప్రాణాంతక కణాల గుర్తింపు మరియు హత్యను పెంచుతుంది. అధిక MHC II వ్యక్తీకరణ ఈ పెప్టైడ్‌ల ప్రెజెంటేషన్‌ను హెల్పర్ T కణాలకు పెంచుతుంది; ఈ కణాలు ఇతర రోగనిరోధక కణాల కార్యాచరణను సమన్వయం చేయడానికి మరియు సిగ్నల్ ఇవ్వడానికి సైటోకిన్లను (మరిన్ని ఇంటర్‌ఫెరాన్లు మరియు ఇంటర్‌ల్యూకిన్లు, ఇతర వాటితో పాటు) విడుదల చేస్తాయి.[17][18][19]

ఇంటర్‌ఫెరాన్లు కణితి కణాల నుండి ఉత్పన్నమయ్యే యాంజియోజెనిక్ ఉద్దీపనలను తగ్గించడం ద్వారా యాంజియోజెనిసిస్ను కూడా అణిచివేస్తాయి. ఇవి ఎండోథీలియల్ కణాల విస్తరణను కూడా అణిచివేస్తాయి. అటువంటి అణచివేత కణితి యాంజియోజెనిసిస్‌లో తగ్గుదలకు, దాని వాస్కులరైజేషన్లో తగ్గుదలకు మరియు తదుపరి పెరుగుదల నిరోధానికి కారణమవుతుంది. ఇంటర్‌ఫెరాన్ గామా వంటి ఇంటర్‌ఫెరాన్లు మాక్రోఫేజ్లు మరియు నేచురల్ కిల్లర్ కణాలు వంటి ఇతర రోగనిరోధక కణాలను నేరుగా ఉత్తేజపరుస్తాయి.[17][18][19]

ఇంటర్‌ఫెరాన్ల ప్రేరణ

ఇంటర్‌ఫెరాన్ల ఉత్పత్తి ప్రధానంగా వైరస్‌లు మరియు బ్యాక్టీరియా వంటి సూక్ష్మజీవులు మరియు వాటి ఉత్పత్తులకు ప్రతిస్పందనగా జరుగుతుంది. సూక్ష్మజీవులలో ప్రత్యేకంగా కనిపించే అణువుల బంధనం—వైరల్ గ్లైకోప్రోటీన్లు, వైరల్ RNA, బ్యాక్టీరియల్ ఎండోటాక్సిన్ (లిపోపాలిసాకరైడ్), బ్యాక్టీరియల్ ఫ్లాజెల్లా, CpG మోటిఫ్‌లు—మెమ్బ్రేన్ బౌండ్ టోల్ లైక్ రిసెప్టర్లు లేదా సైటోప్లాస్మిక్ గ్రాహకాలు RIG-I లేదా MDA5 వంటి ప్యాటర్న్ రికగ్నిషన్ రిసెప్టర్ల ద్వారా IFNల విడుదలను ప్రేరేపించగలవు. డబుల్-స్ట్రాండెడ్ RNA వైరస్‌ల ఉనికికి ప్రతిస్పందనగా ఇంటర్‌ఫెరాన్లను ప్రేరేపించడంలో టోల్ లైక్ రిసెప్టర్ 3 (TLR3) ముఖ్యమైనది; ఈ గ్రాహకం కోసం లిగాండ్ డబుల్-స్ట్రాండెడ్ RNA (dsRNA). dsRNAను బంధించిన తర్వాత, ఈ గ్రాహకం ట్రాన్స్‌క్రిప్షన్ కారకాలు IRF3 మరియు NF-κBలను ఉత్తేజపరుస్తుంది, ఇవి అనేక ఇన్ఫ్లమేటరీ ప్రోటీన్ల సంశ్లేషణను ప్రారంభించడానికి ముఖ్యమైనవి. siRNA లేదా వెక్టర్-ఆధారిత రియాజెంట్లు వంటి RNA ఇంటర్ఫరెన్స్ సాంకేతిక సాధనాలు ఇంటర్‌ఫెరాన్ మార్గాలను నిశ్శబ్దం చేయగలవు లేదా ప్రేరేపించగలవు.[20] కణాల నుండి IFN విడుదల (ముఖ్యంగా లింఫోయిడ్ కణాలలో IFN-γ) మైటోజెన్ల ద్వారా కూడా ప్రేరేపించబడుతుంది. ఇంటర్‌ల్యూకిన్ 1, ఇంటర్‌ల్యూకిన్ 2, ఇంటర్‌ల్యూకిన్-12, ట్యూమర్ నెక్రోసిస్ ఫ్యాక్టర్ మరియు కాలనీ-స్టిమ్యులేటింగ్ ఫ్యాక్టర్ వంటి ఇతర సైటోకిన్లు కూడా ఇంటర్‌ఫెరాన్ ఉత్పత్తిని పెంచగలవు.[21]

డౌన్‌స్ట్రీమ్ సిగ్నలింగ్

వాటి నిర్దిష్ట గ్రాహకాలతో సంకర్షణ చెందడం ద్వారా, IFNలు సిగ్నల్ ట్రాన్స్‌డ్యూసర్ అండ్ యాక్టివేటర్ ఆఫ్ ట్రాన్స్‌క్రిప్షన్ (STAT) కాంప్లెక్స్‌లను ఉత్తేజపరుస్తాయి; STATలు అనేవి కొన్ని రోగనిరోధక వ్యవస్థ జన్యువుల వ్యక్తీకరణను నియంత్రించే ట్రాన్స్‌క్రిప్షన్ కారకాల కుటుంబం. కొన్ని STATలు టైప్ I మరియు టైప్ II IFNలు రెండింటి ద్వారా ఉత్తేజితమవుతాయి. అయితే ప్రతి IFN రకం ప్రత్యేకమైన STATలను కూడా ఉత్తేజపరచగలదు.[22]

STAT ఉత్తేజన అన్ని IFNల కోసం అత్యంత బాగా నిర్వచించబడిన కణ సిగ్నలింగ్ మార్గాన్ని ప్రారంభిస్తుంది, అదే క్లాసికల్ జానస్ కైనేజ్-STAT (JAK-STAT) సిగ్నలింగ్ మార్గం.[22] ఈ మార్గంలో, JAKలు IFN గ్రాహకాలతో అనుబంధించబడతాయి మరియు IFNతో గ్రాహక నిశ్చితార్థం తర్వాత, STAT1 మరియు STAT2 రెండింటినీ ఫాస్ఫోరైలేషన్ చేస్తాయి. ఫలితంగా, ఒక IFN-స్టిమ్యులేటెడ్ జీన్ ఫ్యాక్టర్ 3 (ISGF3) కాంప్లెక్స్ ఏర్పడుతుంది—ఇందులో STAT1, STAT2 మరియు IRF9 అని పిలువబడే మూడవ ట్రాన్స్‌క్రిప్షన్ కారకం ఉంటాయి—మరియు ఇది కణ కేంద్రకంలోకి కదులుతుంది. కేంద్రకం లోపల, ISGF3 కాంప్లెక్స్ IFN స్టిమ్యులేటెడ్ జీన్స్ ISGs అని పిలువబడే కొన్ని జన్యువుల ప్రమోటర్లలో IFN-స్టిమ్యులేటెడ్ రెస్పాన్స్ ఎలిమెంట్స్ (ISREs) అని పిలువబడే నిర్దిష్ట న్యూక్లియోటైడ్ క్రమాలకు బంధించబడుతుంది. IFN సిగ్నలింగ్ ద్వారా ఉత్తేజితమైన ISGF3 మరియు ఇతర ట్రాన్స్‌క్రిప్షనల్ కాంప్లెక్స్‌లు ఈ నిర్దిష్ట నియంత్రణ మూలకాలకు బంధించడం వల్ల ఆ జన్యువుల ట్రాన్స్‌క్రిప్షన్ ప్రేరేపించబడుతుంది.[22] తెలిసిన ISGల సేకరణ ఇంటర్‌ఫెరోమ్లో అందుబాటులో ఉంది, ఇది ISGల యొక్క క్యూరేటెడ్ ఆన్‌లైన్ డేటాబేస్ (www.interferome.org);[23] అదనంగా, IFN సిగ్నలింగ్ సమయంలో STAT-1, -3, -4, -5, లేదా -6 యొక్క వివిధ కలయికల నుండి STAT హోమోడైమర్లు లేదా హెటెరోడైమర్లు ఏర్పడతాయి; ఈ ప్రోటీన్ డైమర్లు జన్యు ప్రమోటర్లలో IFN-యాక్టివేటెడ్ సైట్ (GAS) మూలకాలకు బంధించడం ద్వారా జన్యు ట్రాన్స్‌క్రిప్షన్‌ను ప్రారంభిస్తాయి.[22] టైప్ I IFNలు ISRE లేదా GAS మూలకాలు ఉన్న జన్యువుల వ్యక్తీకరణను ప్రేరేపించగలవు, కానీ టైప్ II IFN ద్వారా జన్యు ప్రేరణ GAS మూలకం ఉన్నప్పుడు మాత్రమే సంభవించవచ్చు.[22]

JAK-STAT మార్గంతో పాటు, IFNలు అనేక ఇతర సిగ్నలింగ్ కాస్కేడ్‌లను ఉత్తేజపరచగలవు. ఉదాహరణకు, టైప్ I మరియు టైప్ II IFNలు రెండూ CRKL అని పిలువబడే CRK కుటుంబానికి చెందిన సిగ్నల్ ట్రాన్స్‌డ్యూసింగ్ అడాప్టర్ ప్రోటీన్ సభ్యుడిని ఉత్తేజపరుస్తాయి, ఇది STAT5 కోసం ఒక న్యూక్లియర్ అడాప్టర్, ఇది C3G/Rap1 మార్గం ద్వారా సిగ్నలింగ్‌ను కూడా నియంత్రిస్తుంది.[22] టైప్ I IFNలు జన్యు ట్రాన్స్‌క్రిప్షన్‌ను ప్రేరేపించడానికి p38 మైటోజెన్-యాక్టివేటెడ్ ప్రోటీన్ కైనేజ్ (MAP కైనేజ్)ను మరింత ఉత్తేజపరుస్తాయి.[22] టైప్ I IFNలకు నిర్దిష్టమైన వైరస్-వ్యతిరేక మరియు యాంటీప్రొలిఫెరేటివ్ ప్రభావాలు p38 MAP కైనేజ్ సిగ్నలింగ్ నుండి వస్తాయి. ఫాస్ఫాటిడైలినోసిటాల్ 3-కైనేజ్ (PI3K) సిగ్నలింగ్ మార్గం కూడా టైప్ I మరియు టైప్ II IFNలు రెండింటి ద్వారా నియంత్రించబడుతుంది. PI3K P70-S6 కైనేజ్ 1ను ఉత్తేజపరుస్తుంది, ఇది ప్రోటీన్ సంశ్లేషణ మరియు కణ విస్తరణను పెంచే ఎంజైమ్; ప్రోటీన్ సంశ్లేషణలో పాల్గొనే రైబోసోమల్ ప్రోటీన్ s6ను ఫాస్ఫోరైలేట్ చేస్తుంది; మరియు దానిని నిష్క్రియం చేయడానికి యూకారియోటిక్ ట్రాన్స్‌లేషన్-ఇనిషియేషన్ ఫ్యాక్టర్ 4E-బైండింగ్ ప్రోటీన్ 1 (EIF4EBP1) అని పిలువబడే ట్రాన్స్‌లేషనల్ రిప్రెసర్ ప్రోటీన్‌ను ఫాస్ఫోరైలేట్ చేస్తుంది.[22]

ఇంటర్‌ఫెరాన్లు ఇతర ఉద్దీపనల ద్వారా సిగ్నలింగ్‌ను దెబ్బతీస్తాయి. ఉదాహరణకు, ఇంటర్‌ఫెరాన్ ఆల్ఫా RIG-Gని ప్రేరేపిస్తుంది, ఇది CSN5-కలిగిన COP9 సిగ్నలోసోమ్ (CSN)ను దెబ్బతీస్తుంది, ఇది ప్రోటీన్ డెనెడైలేషన్, డియుబిక్విటినేషన్ మరియు ఫాస్ఫోరైలేషన్‌లో చిక్కుకున్న అత్యంత సంరక్షించబడిన మల్టీప్రోటీన్ కాంప్లెక్స్.[24] RIG-G ఊపిరితిత్తుల క్యాన్సర్ కణాలలో NF-κB మరియు STAT3 సిగ్నలింగ్‌ను నిరోధించే సామర్థ్యాన్ని చూపింది, ఇది టైప్ I IFNల సామర్థ్యాన్ని ప్రదర్శిస్తుంది.[25]

ఇంటర్‌ఫెరాన్లకు వైరల్ నిరోధకత

అనేక వైరస్‌లు ఇంటర్‌ఫెరాన్ కార్యాచరణను నిరోధించడానికి యంత్రాంగాలను అభివృద్ధి చేశాయి.[26] అవి సైటోకిన్ దాని గ్రాహకానికి బంధించిన తర్వాత సంభవించే డౌన్‌స్ట్రీమ్ సిగ్నలింగ్ సంఘటనలను నిరోధించడం ద్వారా, తదుపరి IFN ఉత్పత్తిని నిరోధించడం ద్వారా మరియు IFN ద్వారా ప్రేరేపించబడిన ప్రోటీన్ల విధులను నిరోధించడం ద్వారా IFN ప్రతిస్పందనను తప్పించుకుంటాయి.[27] IFN సిగ్నలింగ్‌ను నిరోధించే వైరస్‌లలో జపనీస్ ఎన్సెఫాలిటిస్ వైరస్ (JEV), డెంగ్యూ టైప్ 2 వైరస్ (DEN-2), మరియు మానవ సైటోమెగలోవైరస్ (HCMV) మరియు కపోసిస్ సార్కోమా-అసోసియేటెడ్ హెర్పెస్ వైరస్ (KSHV లేదా HHV8) వంటి హెర్పెస్ వైరస్ కుటుంబానికి చెందిన వైరస్‌లు ఉన్నాయి.[27][28] IFN సిగ్నలింగ్‌ను ప్రభావితం చేసే వైరల్ ప్రోటీన్లలో ఎప్‌స్టెయిన్-బార్ వైరస్ నుండి EBV న్యూక్లియర్ యాంటిజెన్ 1 (EBNA1) మరియు EBV న్యూక్లియర్ యాంటిజెన్ 2 (EBNA-2), పాలీయోమావైరస్ యొక్క లార్జ్ T యాంటిజెన్, హ్యూమన్ పాపిల్లోమావైరస్ (HPV) యొక్క E7 ప్రోటీన్, మరియు వాక్సీనియా వైరస్ యొక్క B18R ప్రోటీన్ ఉన్నాయి.[28][29] IFN-α కార్యాచరణను తగ్గించడం STAT1, STAT2, లేదా IRF9 ద్వారా (JEV ఇన్ఫెక్షన్‌తో వలె) లేదా JAK-STAT మార్గం ద్వారా (DEN-2 ఇన్ఫెక్షన్‌తో వలె) సిగ్నలింగ్‌ను నిరోధించవచ్చు.[27] అనేక పాక్స్‌వైరస్లు కరిగే IFN గ్రాహక హోమోలాగ్‌లను ఎన్కోడ్ చేస్తాయి—వాక్సీనియా వైరస్ యొక్క B18R ప్రోటీన్ వంటివి—ఇవి IFNను బంధించి, దాని సెల్యులార్ గ్రాహకంతో సంకర్షణ చెందకుండా నిరోధిస్తాయి, ఈ సైటోకిన్ మరియు దాని లక్ష్య కణాల మధ్య కమ్యూనికేషన్‌ను అడ్డుకుంటాయి.[29] కొన్ని వైరస్‌లు RNA-ఆధారిత ప్రోటీన్ కైనేజ్ల కార్యాచరణను నిరోధించడానికి డబుల్-స్ట్రాండెడ్ RNA (dsRNA)కు బంధించే ప్రోటీన్లను ఎన్కోడ్ చేయగలవు; ఇది రియోవైరస్ తన సిగ్మా 3 (σ3) ప్రోటీన్‌ను ఉపయోగించి అనుసరించే యంత్రాంగం, మరియు వాక్సీనియా వైరస్ తన E3L జన్యు ఉత్పత్తి, p25ను ఉపయోగించి అనుసరిస్తుంది.[30][31][32] ఇంటర్‌ఫెరాన్ స్టిమ్యులేటెడ్ జీన్స్ (ISGs) నుండి ప్రోటీన్ ఉత్పత్తిని ప్రేరేపించే ఇంటర్‌ఫెరాన్ సామర్థ్యం కూడా ప్రభావితం కావచ్చు. ఉదాహరణకు, ప్రోటీన్ కైనేజ్ R ఉత్పత్తి JEV సోకిన కణాలలో దెబ్బతినవచ్చు.[27] కొన్ని వైరస్‌లు జన్యు (మరియు తద్వారా ప్రోటీన్) మ్యుటేషన్ ద్వారా ఇంటర్‌ఫెరాన్ల వైరస్-వ్యతిరేక కార్యకలాపాల నుండి తప్పించుకుంటాయి. H5N1 ఇన్ఫ్లుఎంజా వైరస్, దీనిని బర్డ్ ఫ్లూ అని కూడా పిలుస్తారు, ఇంటర్‌ఫెరాన్ మరియు ఇతర వైరస్-వ్యతిరేక సైటోకిన్లకు నిరోధకతను కలిగి ఉంటుంది, ఇది దాని నాన్-స్ట్రక్చరల్ ప్రోటీన్ 1 (NS1)లో ఒకే అమైనో ఆమ్లం మార్పుకు కారణమని చెప్పబడింది, అయితే ఇది రోగనిరోధక శక్తిని ఎలా కలిగిస్తుందో ఖచ్చితమైన యంత్రాంగం అస్పష్టంగా ఉంది.[33] హెపటైటిస్ C వైరస్ జెనోటైప్ I యొక్క ఇంటర్‌ఫెరాన్-ఆధారిత చికిత్సకు సాపేక్ష నిరోధకత వైరల్ ఎన్వలప్ ప్రోటీన్ E2 మరియు అతిధేయి ప్రోటీన్ కైనేజ్ R మధ్య హోమోలజీకి కొంతవరకు కారణమని చెప్పబడింది, ఇది వైరల్ ప్రోటీన్ అనువాదం యొక్క ఇంటర్‌ఫెరాన్-ప్రేరిత అణచివేతకు మధ్యవర్తి,[34][35] అయినప్పటికీ HCVలో ఇంటర్‌ఫెరాన్ చికిత్సకు పొందిన మరియు అంతర్గత నిరోధకత యొక్క యంత్రాంగాలు బహుళ కారకాలను కలిగి ఉంటాయి.[36][37]

కరోనావైరస్ స్పందన

కరోనావైరస్లు వైరల్ ఇన్ఫెక్షన్ యొక్క మొదటి పది రోజులలో సహజ రోగనిరోధక శక్తిని తప్పించుకుంటాయి.[38] ఇన్ఫెక్షన్ ప్రారంభ దశలలో, SARS-CoV-2 అనేది SARS-CoV కంటే తక్కువ interferon type I (IFN-I) ప్రతిస్పందనను ప్రేరేపిస్తుంది, ఇది మానవ కణాలలో స్వయంగా బలహీనమైన IFN-I ప్రేరకం.[38][39] SARS-CoV-2, IFN-III ప్రతిస్పందనను కూడా పరిమితం చేస్తుంది.[40] వయస్సుతో పాటు plasmacytoid dendritic cellల సంఖ్య తగ్గడం అనేది COVID-19 తీవ్రత పెరగడంతో ముడిపడి ఉంది, బహుశా ఈ కణాలు గణనీయమైన ఇంటర్‌ఫెరాన్ ఉత్పత్తిదారులు కావడం వల్ల కావచ్చు.[41]

ప్రాణాపాయ స్థితిలో ఉన్న COVID-19 రోగులలో పది శాతం మందికి టైప్ I ఇంటర్‌ఫెరాన్‌కు వ్యతిరేకంగా ఆటోయాంటిబాడీలు ఉంటాయి.[41]

ఆలస్యమైన IFN-I ప్రతిస్పందన COVID-19 వ్యాధి యొక్క తరువాతి దశలలో కనిపించే వ్యాధికారక మంటకు (cytokine storm) దోహదం చేస్తుంది.[42] వైరల్ ఇన్ఫెక్షన్‌కు ముందు (లేదా చాలా ప్రారంభ దశలలో) IFN-Iని ఉపయోగించడం రక్షణగా ఉంటుంది,[38] దీనిని యాదృచ్ఛిక క్లినికల్ ట్రయల్స్‌లో ధృవీకరించాలి.[42]

పెగిలేటెడ్ IFN లాంబడాతో, ఒమిక్రాన్ స్ట్రెయిన్‌లతో ఆసుపత్రిలో చేరే ప్రమాదం సుమారు 80% తగ్గుతుంది.[43]

ఇంటర్‌ఫెరాన్ థెరపీ

మానవ ల్యూకోసైట్ ఇంటర్‌ఫెరాన్‌తో నింపిన మూడు సీసాలు

వ్యాధులు

Interferon beta-1a మరియు interferon beta-1bలను multiple sclerosis, ఒక autoimmune disorderను చికిత్స చేయడానికి మరియు నియంత్రించడానికి ఉపయోగిస్తారు. ఈ చికిత్స రిలాప్సింగ్-రెమిటింగ్ మల్టిపుల్ స్క్లెరోసిస్‌లో దాడులను తగ్గించడంలో[44] మరియు సెకండరీ ప్రోగ్రెసివ్ మల్టిపుల్ స్క్లెరోసిస్‌లో వ్యాధి పురోగతిని మరియు కార్యాచరణను నెమ్మదింపజేయడంలో సహాయపడవచ్చు.[45]

కొన్ని క్యాన్సర్లకు చికిత్సగా (కీమోథెరపీ మరియు రేడియేషన్‌తో కలిపి) ఇంటర్‌ఫెరాన్ థెరపీని ఉపయోగిస్తారు.[46] ఈ చికిత్సను hematological malignancyలో, ఉదాహరణకు ల్యుకేమియా మరియు hairy cell leukemia, chronic myeloid leukemia, నోడ్యులర్ లింఫోమా మరియు cutaneous T-cell lymphoma వంటి లింఫోమాలలో ఉపయోగించవచ్చు.[46] పునరావృత melanomaలు ఉన్న రోగులు రికాంబినెంట్ IFN-α2bని పొందుతారు.[47]

hepatitis B మరియు hepatitis C రెండింటినీ IFN-αతో చికిత్స చేయవచ్చు, తరచుగా ఇతర యాంటీవైరల్ మందులతో కలిపి ఉపయోగిస్తారు.[48][49] ఇంటర్‌ఫెరాన్‌తో చికిత్స పొందిన వారిలో కొందరు స్థిరమైన వైరాలజికల్ ప్రతిస్పందనను కలిగి ఉంటారు మరియు హెపటైటిస్ C విషయంలో హెపటైటిస్ వైరస్‌ను తొలగించగలరు. ప్రపంచవ్యాప్తంగా హెపటైటిస్ C వైరస్ (HCV) యొక్క అత్యంత సాధారణ స్ట్రెయిన్—జినోటైప్ I—[50]ను ఇంటర్‌ఫెరాన్-α, రిబావిరిన్ మరియు telaprevir వంటి ప్రోటీజ్ ఇన్హిబిటర్లతో,[51] boceprevir[52][53] లేదా న్యూక్లియోటైడ్ అనలాగ్ పాలిమరేస్ ఇన్హిబిటర్ sofosbuvirతో చికిత్స చేయవచ్చు.[54] చికిత్స పొందిన రోగుల Biopsies కాలేయ నష్టం మరియు cirrhosis తగ్గుదలని చూపుతాయి. IFN ద్వారా దీర్ఘకాలిక హెపటైటిస్ C నియంత్రణ తగ్గిన hepatocellular carcinomaతో ముడిపడి ఉంటుంది.[55] టైప్ III ఇంటర్‌ఫెరాన్ IFN-λ3ని ఎన్‌కోడ్ చేసే జన్యువులోని single nucleotide polymorphism (SNP) నిరూపితమైన HCV ఇన్ఫెక్షన్ తర్వాత దీర్ఘకాలిక ఇన్ఫెక్షన్‌కు వ్యతిరేకంగా రక్షణగా ఉన్నట్లు కనుగొనబడింది[56] మరియు ఇంటర్‌ఫెరాన్-ఆధారిత నియమాలపై చికిత్స ప్రతిస్పందనను అంచనా వేసింది. SNP యొక్క ఫ్రీక్వెన్సీ జాతిని బట్టి గణనీయంగా భిన్నంగా ఉంటుంది, ఇది యూరోపియన్-అమెరికన్లు మరియు ఆఫ్రికన్-అమెరికన్ల మధ్య ఇంటర్‌ఫెరాన్ థెరపీకి ప్రతిస్పందనలో గమనించిన వ్యత్యాసాలను పాక్షికంగా వివరిస్తుంది.[57]

ఇంటర్‌ఫెరాన్ కంటి చుక్కలు హెర్పెస్ సింప్లెక్స్ వైరస్ ఎపిథీలియల్ కెరాటిటిస్, ఒక రకమైన కంటి ఇన్ఫెక్షన్ ఉన్న వ్యక్తులకు సమర్థవంతమైన చికిత్స కావచ్చునని నిర్ధారించని ఫలితాలు సూచించాయి.[58] ఇన్ఫెక్షన్ సోకిన కణజాలాన్ని తొలగించడం (debridement) మరియు దాని తర్వాత ఇంటర్‌ఫెరాన్ చుక్కలను వేయడం ఈ రకమైన కంటి ఇన్ఫెక్షన్‌లకు సమర్థవంతమైన చికిత్స విధానమని సూచించడానికి స్పష్టమైన ఆధారాలు లేవు.[58] ఇంటర్‌ఫెరాన్ మరియు యాంటీవైరల్ ఏజెంట్ కలయిక యాంటీవైరల్ థెరపీ కంటే వేగంగా స్వస్థతను చేకూరుస్తుందని నిర్ధారించని ఫలితాలు సూచించాయి.[58]

సిస్టమిక్ థెరపీలో ఉపయోగించినప్పుడు, IFNలు ఎక్కువగా ఇంట్రామస్కులర్ ఇంజెక్షన్ ద్వారా ఇవ్వబడతాయి. కండరాలలో లేదా చర్మం కింద IFNల ఇంజెక్షన్ సాధారణంగా బాగా తట్టుకోబడుతుంది. అత్యంత తరచుగా వచ్చే adverse effects ఫ్లూ వంటి లక్షణాలు: పెరిగిన శరీర ఉష్ణోగ్రత, అనారోగ్యంగా అనిపించడం, అలసట, తలనొప్పి, కండరాల నొప్పి, మూర్ఛ, మైకము మరియు జుట్టు పలచబడటం. IFN చికిత్స డిప్రెషన్, ఆందోళన, చిరాకు మరియు నిద్రలేమి వంటి న్యూరోసైకియాట్రిక్ దుష్ప్రభావాలతో ముడిపడి ఉంది.[59][60] స్థానిక ఇంజెక్షన్ సైట్ ప్రతిచర్యలు, ముఖ్యంగా erythema, నొప్పి మరియు ఇండ్యురేషన్ కూడా తరచుగా గమనించబడతాయి. IFN థెరపీ immunosuppressionకు కారణమవుతుంది, ముఖ్యంగా neutropenia ద్వారా, మరియు కొన్ని ఇన్ఫెక్షన్లు అసాధారణ మార్గాల్లో వ్యక్తమయ్యేలా చేయవచ్చు.[61]

ఔషధ సూత్రీకరణలు

ఇంటర్‌ఫెరాన్‌ల ఫార్మాస్యూటికల్ రూపాలు
జెనెరిక్ పేరు బ్రాండ్ పేరు
Interferon alfa (మానవ ల్యూకోసైట్) Multiferon
Interferon alpha 2a Roferon A
Interferon alpha 2b Intron A/Reliferon/Uniferon
Interferon beta 1a, ద్రవ రూపం Rebif
Interferon beta 1a, లైయోఫిలైజ్డ్ Avonex
Interferon beta 1a, బయోజెనెరిక్ (ఇరాన్) Cinnovex
Interferon beta 1b Betaseron / Betaferon
Interferon gamma 1b Actimmune
PEGylated ఇంటర్‌ఫెరాన్ ఆల్ఫా 2a Pegasys
PEGylated ఇంటర్‌ఫెరాన్ ఆల్ఫా 2a (ఈజిప్ట్) Reiferon Retard
PEGylated ఇంటర్‌ఫెరాన్ ఆల్ఫా 2b PegIntron
Ropeginterferon alfa-2b Besremi
PEGylated ఇంటర్‌ఫెరాన్ ఆల్ఫా 2b ప్లస్ ribavirin (కెనడా) Pegetron

అనేక రకాల ఇంటర్‌ఫెరాన్‌లు మానవులలో ఉపయోగించడానికి ఆమోదించబడ్డాయి. ఒకటి మొదట 1986లో వైద్య వినియోగం కోసం ఆమోదించబడింది.[62] ఉదాహరణకు, జనవరి 2001లో, Food and Drug Administration (FDA) USAలో PEGylated ఇంటర్‌ఫెరాన్-ఆల్ఫా వినియోగాన్ని ఆమోదించింది; ఈ సూత్రీకరణలో, PEGylated ఇంటర్‌ఫెరాన్-ఆల్ఫా-2b (Pegintron), polyethylene glycol ఇంటర్‌ఫెరాన్ అణువుకు అనుసంధానించబడి ఉంటుంది, తద్వారా ఇంటర్‌ఫెరాన్ శరీరంలో ఎక్కువ కాలం ఉంటుంది. PEGylated ఇంటర్‌ఫెరాన్-ఆల్ఫా-2a (Pegasys) కోసం ఆమోదం అక్టోబర్ 2002లో లభించింది. ఈ PEGylated మందులు వారానికి ఒకసారి ఇంజెక్ట్ చేయబడతాయి, సాధారణ ఇంటర్‌ఫెరాన్-ఆల్ఫాకు అవసరమైనట్లుగా వారానికి రెండు లేదా మూడు సార్లు కాకుండా. antiviral drug ribavirinతో ఉపయోగించినప్పుడు, PEGylated ఇంటర్‌ఫెరాన్ hepatitis C చికిత్సలో ప్రభావవంతంగా ఉంటుంది; హెపటైటిస్ C జినోటైప్ 2 లేదా 3 ఉన్న వ్యక్తులలో కనీసం 75% మంది ఇంటర్‌ఫెరాన్ చికిత్స నుండి ప్రయోజనం పొందుతారు, అయినప్పటికీ ఇది జినోటైప్ 1 (U.S. మరియు పశ్చిమ ఐరోపా రెండింటిలోనూ హెపటైటిస్ C వైరస్ యొక్క అత్యంత సాధారణ రూపం) సోకిన వారిలో 50% కంటే తక్కువ మందిలో ప్రభావవంతంగా ఉంటుంది.[63][64][65] ఇంటర్‌ఫెరాన్ కలిగిన నియమావళిలో boceprevir మరియు telaprevir వంటి ప్రోటీజ్ ఇన్హిబిటర్లు కూడా ఉండవచ్చు.

ఇంటర్‌ఫెరాన్-ప్రేరేపించే మందులు కూడా ఉన్నాయి, ముఖ్యంగా tilorone[66], ఇది Ebola virusకు వ్యతిరేకంగా ప్రభావవంతంగా ఉంటుందని చూపబడింది.[67]

వెటర్నరీ మెడిసిన్

మానవేతర ఇంటర్‌ఫెరాన్‌ల ఫార్మాస్యూటికల్ రూపాలు
UniProt జెనెరిక్ పేరు బ్రాండ్ పేరు
Q867A7 Interferon alfa-4, కెనైన్
(1AK1, ఆల్ఫా-3, ఆల్ఫా-5)		 (మార్కెట్ చేయబడలేదు)
Q9N2J0 Interferon beta, ఫెలైన్[68] (మార్కెట్ చేయబడలేదు)
P42161 Interferon gamma, కెనైన్ (మార్కెట్ చేయబడలేదు)
P35849 Interferon omega, ఫెలైన్
(1AK3; వాస్తవానికి ఆల్ఫా-7)		 Virbagen Omega, Intercat

మానవ ఇంటర్‌ఫెరాన్ మందులు (ప్రధానంగా IFNα వెర్షన్లు) ఇతర క్షీరదాలకు చికిత్స చేయడానికి కూడా ఉపయోగిస్తారు, ఎందుకంటే అవి ఈ ఇతర జంతువుల ఇంటర్‌ఫెరాన్ గ్రాహకాలను ఉత్తేజపరచగలవు. క్లినికల్‌గా ఉపయోగించబడిన జంతు ఇంటర్‌ఫెరాన్‌ల రికాంబినెంట్ వెర్షన్లు కూడా ఉన్నాయి.[69]

ఇంటర్‌ఫెరాన్ కొన్ని పక్షుల జాతుల మధ్య కూడా పనిచేస్తున్నట్లు కనిపిస్తుంది. చికెన్ IFNα చికెన్, బాతు మరియు టర్కీ కణాల ద్వారా గుర్తించబడుతుంది.[70] చికెన్ కణాలు పావురం మరియు టర్కీ IFNγని గుర్తిస్తాయి.[71]

చరిత్ర

Rutgers Universityకి చెందిన Sidney Pestka, ఇక్కడ National Medal of Technologyని అందుకుంటున్నారు.

ఇంటర్‌ఫెరాన్‌లను మొదట 1957లో లండన్‌లోని National Institute for Medical Researchలో Alick Isaacs మరియు Jean Lindenmann వివరించారు;[72][73][74] ఈ ఆవిష్కరణ వారి viral interference అధ్యయనాల ఫలితం. వైరల్ ఇంటర్‌ఫరెన్స్ అనేది కణాలకు క్రియాశీల లేదా వేడి-నిష్క్రియం చేయబడిన వైరస్‌ను ముందుగా బహిర్గతం చేయడం వల్ల కలిగే వైరస్ పెరుగుదల నిరోధకతను సూచిస్తుంది. ఐజాక్స్ మరియు లిండెన్‌మాన్ వేడి-నిష్క్రియం చేయబడిన ఇన్‌ఫ్లుఎంజా వైరస్ ద్వారా చికెన్ పిండం కోరియోఅలాంటోయిక్ పొరలలో ప్రత్యక్ష ఇన్‌ఫ్లుఎంజా వైరస్ పెరుగుదలను నిరోధించే వ్యవస్థతో పనిచేస్తున్నారు. వారి ప్రయోగాలు ఈ జోక్యం వేడి-నిష్క్రియం చేయబడిన ఇన్‌ఫ్లుఎంజా వైరస్-చికిత్స పొందిన పొరలలోని కణాల ద్వారా విడుదలయ్యే ప్రోటీన్ ద్వారా మధ్యవర్తిత్వం వహిస్తుందని వెల్లడించాయి. వారు 1957లో తమ ఫలితాలను ప్రచురించారు, వారు కనుగొన్న యాంటీవైరల్ కారకానికి ఇంటర్‌ఫెరాన్ అని పేరు పెట్టారు.[73] ఐజాక్స్ మరియు లిండెన్‌మాన్ కనుగొన్న విషయాలు సాహిత్యంలో విస్తృతంగా ధృవీకరించబడ్డాయి మరియు సమర్థించబడ్డాయి.[75]

ఇంకా చెప్పాలంటే, ఐజాక్స్ మరియు లిండెన్‌మాన్ 1957లో తమ పరిశోధనలను ప్రచురించకముందే ఇంటర్‌ఫెరాన్‌ల గురించి ఇతరులు పరిశీలనలు చేసి ఉండవచ్చు. ఉదాహరణకు, మశూచి (smallpox) కోసం మరింత సమర్థవంతమైన టీకా (vaccine) తయారు చేసే పరిశోధనలో భాగంగా, టోక్యో విశ్వవిద్యాలయంలోని ఇన్‌స్టిట్యూట్ ఫర్ ఇన్ఫెక్షియస్ డిసీజెస్‌లో పనిచేస్తున్న ఇద్దరు జపనీస్ వైరాలజిస్టులు యాసు-ఇచి నగనో మరియు యాసుహికో కొజిమా, UV-ఇనాక్టివేటెడ్ వైరస్‌తో ముందుగా ఇనాక్యులేట్ చేసిన కుందేలు చర్మం లేదా వృషణ కణజాలంలో వైరల్ పెరుగుదల నిరోధించబడటాన్ని గమనించారు. వైరస్ సోకిన కణజాలాలలో ఏదో ఒక "వైరల్ ఇన్హిబిటరీ ఫ్యాక్టర్" ఉందని వారు ఊహించారు మరియు కణజాల హోమోజెనేట్ల నుండి ఈ కారకాన్ని వేరుచేసి, దాని లక్షణాలను గుర్తించడానికి ప్రయత్నించారు.[76] స్వతంత్రంగా, జాన్ ఎండర్స్ ల్యాబ్‌లో ఉన్న మోంటో హో, 1957లో అటెన్యుయేటెడ్ పోలియోవైరస్ మానవ అమ్నియోటిక్ కణ సంవర్ధనాలలో జాతి-నిర్దిష్ట వైరస్ నిరోధక ప్రభావాన్ని చూపుతుందని గమనించారు. వారు ఈ పరిశీలనలను 1959 ప్రచురణలో వివరిస్తూ, ఆ కారకానికి వైరల్ ఇన్హిబిటరీ ఫ్యాక్టర్ (VIF) అని పేరు పెట్టారు.[77] సోమాటిక్ సెల్ జెనెటిక్స్ ఉపయోగించి, ఇంటర్‌ఫెరాన్ యాక్షన్ జన్యువు మరియు ఇంటర్‌ఫెరాన్ జన్యువు వేర్వేరు మానవ క్రోమోజోమ్‌లలో ఉంటాయని నిరూపించడానికి మరో పదిహేను నుండి ఇరవై ఏళ్లు పట్టింది.[78][79][80] మానవ బీటా ఇంటర్‌ఫెరాన్ శుద్ధీకరణ 1977 వరకు జరగలేదు. వై.హెచ్. టాన్ మరియు అతని సహచరులు ఫైబ్రోబ్లాస్ట్ కణాలలో ఇంటర్‌ఫెరాన్ జన్యువును సూపర్-ఇండ్యూస్ చేయడం ద్వారా జీవక్రియలో చురుకైన, రేడియో-లేబుల్ చేయబడిన మానవ బీటా ఇంటర్‌ఫెరాన్‌ను శుద్ధి చేసి ఉత్పత్తి చేశారు, మరియు దాని యాక్టివ్ సైట్‌లో టైరోసిన్ అవశేషాలు ఉన్నాయని వారు చూపారు.[81][82] టాన్ ప్రయోగశాల మొదటి అమైనో ఆమ్లం, చక్కెర కూర్పు మరియు N-టెర్మినల్ విశ్లేషణలను నిర్వహించడానికి తగినంత మొత్తంలో మానవ బీటా ఇంటర్‌ఫెరాన్‌ను వేరుచేసింది.[83] మానవ బీటా ఇంటర్‌ఫెరాన్ అసాధారణమైన హైడ్రోఫోబిక్ గ్లైకోప్రోటీన్ అని వారు చూపారు. శుద్ధీకరణ సమయంలో తయారీలను ఒక టెస్ట్ ట్యూబ్ నుండి మరొక దానికి లేదా ఒక పాత్ర నుండి మరొక దానికి మార్చినప్పుడు ఇంటర్‌ఫెరాన్ చర్యలో పెద్ద మొత్తంలో నష్టం జరగడానికి ఇది కారణమని వివరించారు. ఈ విశ్లేషణలు రసాయన ధృవీకరణ ద్వారా ఇంటర్‌ఫెరాన్ చర్య యొక్క వాస్తవికతను చూపాయి.[83][84][85][86] మానవ ఆల్ఫా ఇంటర్‌ఫెరాన్ శుద్ధీకరణ 1978 వరకు నివేదించబడలేదు. 1978 మరియు 1981 మధ్య సిడ్నీ పెస్టా మరియు అలన్ వాల్డ్‌మాన్ ప్రయోగశాలల నుండి వచ్చిన వరుస ప్రచురణలు, టైప్ I ఇంటర్‌ఫెరాన్‌లు IFN-α మరియు IFN-β ల శుద్ధీకరణను వివరించాయి.[74] 1980ల ప్రారంభం నాటికి, ఈ ఇంటర్‌ఫెరాన్‌ల కోసం జన్యువులు క్లోన్ చేయబడ్డాయి, ఇంటర్‌ఫెరాన్‌లు వైరల్ రెప్లికేషన్‌ను అడ్డుకోవడానికి బాధ్యత వహిస్తాయని మరింత ఖచ్చితమైన రుజువును అందించాయి.[87][88] జన్యు క్లోనింగ్ ద్వారా IFN-α అనేక సంబంధిత జన్యువుల కుటుంబం ద్వారా ఎన్‌కోడ్ చేయబడిందని కూడా నిర్ధారించబడింది.[89] టైప్ II IFN (IFN-γ) జన్యువు కూడా ఈ సమయంలోనే వేరు చేయబడింది.[90]

ఇంటర్‌ఫెరాన్ మొదట రాక్‌ఫెల్లర్ విశ్వవిద్యాలయంలో డాక్టర్ బ్రూస్ మెరిఫీల్డ్ ల్యాబ్‌లో, solid phase peptide synthesis ఉపయోగించి, ఒక సమయంలో ఒక అమైనో ఆమ్లం చొప్పున మాన్యువల్‌గా సంశ్లేషణ చేయబడింది. ఆయన తర్వాత రసాయన శాస్త్రంలో నోబెల్ బహుమతిని గెలుచుకున్నారు. 1980 వరకు ఇంటర్‌ఫెరాన్ కొరతగా మరియు ఖరీదైనదిగా ఉండేది, ఆ సమయంలో ఇంటర్‌ఫెరాన్ జన్యువును recombinant DNA technology ఉపయోగించి బ్యాక్టీరియాలోకి ప్రవేశపెట్టారు, దీనివల్ల బ్యాక్టీరియా కల్చర్ల నుండి సామూహిక సాగు మరియు శుద్ధీకరణ సాధ్యమైంది[91] లేదా ఈస్ట్ నుండి పొందడం సాధ్యమైంది. ఇంటర్‌ఫెరాన్‌ను రీకాంబినెంట్ క్షీరద కణాల ద్వారా కూడా ఉత్పత్తి చేయవచ్చు.[92] 1970ల ప్రారంభానికి ముందు, మానవ ఇంటర్‌ఫెరాన్ యొక్క భారీ ఉత్పత్తిని కారి కాంటెల్ ప్రారంభించారు. ఫిన్నిష్ బ్లడ్ బ్యాంక్ సేకరించిన పెద్ద మొత్తంలో మానవ తెల్ల రక్త కణాల నుండి ఆయన పెద్ద మొత్తంలో మానవ ఆల్ఫా ఇంటర్‌ఫెరాన్‌ను ఉత్పత్తి చేశారు.[93] మానవ ఫైబ్రోబ్లాస్ట్ కణాలలో బీటా ఇంటర్‌ఫెరాన్ జన్యువును సూపర్-ఇండ్యూస్ చేయడం ద్వారా పెద్ద మొత్తంలో మానవ బీటా ఇంటర్‌ఫెరాన్ తయారు చేయబడింది.[94][95]

సహజ ఇంటర్‌ఫెరాన్‌ను పెద్ద మొత్తంలో తయారు చేయడానికి కాంటెల్ మరియు టాన్ పద్ధతులు రసాయన లక్షణీకరణ, క్లినికల్ ట్రయల్స్ మరియు మానవ ఆల్ఫా మరియు బీటా ఇంటర్‌ఫెరాన్ జన్యువులను క్లోన్ చేయడానికి తక్కువ మొత్తంలో ఇంటర్‌ఫెరాన్ మెసెంజర్ RNA తయారీకి కీలకమైనవి. సూపర్-ఇండ్యూస్డ్ మానవ బీటా ఇంటర్‌ఫెరాన్ మెసెంజర్ RNAను టాన్ ల్యాబ్ సెటస్ కోసం తయారు చేసింది. బ్యాక్టీరియాలో మానవ బీటా ఇంటర్‌ఫెరాన్ జన్యువును క్లోన్ చేయడానికి మరియు రీకాంబినెంట్ ఇంటర్‌ఫెరాన్‌ను 'బెటాసెరాన్'గా అభివృద్ధి చేసి MS చికిత్స కోసం ఆమోదించారు. మానవ బీటా ఇంటర్‌ఫెరాన్ జన్యువు యొక్క సూపర్-ఇండక్షన్‌ను ఇజ్రాయెలీ శాస్త్రవేత్తలు కూడా మానవ బీటా ఇంటర్‌ఫెరాన్‌ను తయారు చేయడానికి ఉపయోగించారు.

పరిణామం

((IL: (IL-22, (((IL-20, IL-19), IL-24), (IL-26, IL-10))), IFN: ((((Type I, Type IV), Type III), Jawless), (Type II, Lancelet)))) వాంగ్ et al. (2026), IL-10 మరియు బంధువులను అవుట్‌గ్రూప్‌గా ఉపయోగించి.[96] లాన్స్‌లెట్స్ మరియు లాంప్రేలు రెండూ ప్రాథమికమైన కానీ క్రియాత్మకమైన ఇంటర్‌ఫెరాన్ వ్యవస్థను కలిగి ఉంటాయి, ఇవి భూచర జంతువుల ప్రసిద్ధ ఇంటర్‌ఫెరాన్-ఉత్తేజిత జన్యువుల (LSGs) మాదిరిగానే జన్యువులను అప్‌రెగ్యులేట్ చేయడం ద్వారా వాటి ఇంటర్‌ఫెరాన్‌లకు ప్రతిస్పందిస్తాయి. లాంప్రే ఇంటర్‌ఫెరాన్ రిసెప్టర్ కూడా cytokine receptor family B (CRFB) కుటుంబానికి చెందిన హెటెరోడైమర్‌గా గుర్తించబడింది, ఇది దాదాపు దవడలున్న వెన్నెముక జీవులలో ఉన్నట్లుగానే ఉంటుంది. దవడలున్న చేపలు, దవడలు లేని చేపలు, మరియు లాన్స్‌లెట్ యొక్క జన్యు నిర్మాణాలను పోల్చడం ద్వారా, వెన్నెముక జీవులు మరియు లాన్స్‌లెట్‌లకు పూర్వీకులైన కార్డేట్లో interleukin 10 యొక్క డూప్లికేషన్ ద్వారా ఇంటర్‌ఫెరాన్‌లు ఉద్భవించాయని కనుగొనబడింది.[96]

ఎముక చేపలు (ఉదా. టెలియోస్ట్‌లు, మానవులతో సహా టెట్రాపాడ్‌లు) మృదులాస్థి చేపల (ఉదా. షార్క్) నుండి విడిపోయిన సమయానికి, ఇంటర్‌ఫెరాన్ డూప్లికేషన్ మరియు స్పెషలైజేషన్ టైప్ I, II (గామా), III (లాంబ్డా),[97] మరియు IV గా పూర్తయ్యాయి. (టైప్ I, II, IV లు టెట్రాపాడ్‌లు, టెలియోస్ట్‌లు మరియు షార్క్‌లలో కనుగొనబడ్డాయి మరియు టైప్ III టెట్రాపాడ్‌లు మరియు షార్క్‌లలో కనుగొనబడ్డాయి కాబట్టి ఇది తెలుస్తుంది.)[98]

క్షీరదాలు, నిజానికి సాధారణంగా అమ్నియోట్లు, మిగిలిన జంతు సామ్రాజ్యానికి భిన్నంగా ఉంటాయి, ఎందుకంటే వాటి టైప్ I IFNలలో చాలా వరకు ఇంట్రాన్‌లు ఉండవు మరియు ఇతర వెన్నెముక జీవులతో కోలీనియర్ కాని స్థానంలో ఉంచబడతాయి. దీనికి కారణం అసలైన టైప్ I IFN జన్యువు ఇంట్రాన్ లేని రూపంలో (బహుశా mRNAపై పనిచేసే retrotransposon ద్వారా) అమ్నియోట్ల సాధారణ పూర్వీకులలో HACD4 మరియు MTAP మధ్య కొత్త స్థానానికి కాపీ చేయబడింది, దీని తర్వాత పూర్వీకుల వెర్షన్ కోల్పోయింది. ఈ సింగిల్-ఎక్సాన్ జన్యువు అమ్నియోట్ కాండంలో మూడు ఇంటర్‌ఫెరాన్ ఉపవర్గాలుగా డూప్లికేట్ చేయబడింది: Ia (ఆల్ఫా, బీటా, డెల్టా, ఎప్సిలాన్, సిగ్మా, న్యూ, ఒమేగా), Ib (కప్పా), మరియు Ic (తర్వాత క్షీరదాలలో కోల్పోయింది). టైప్ I IFNల పరిణామం విస్తృతమైన జన్యు డూప్లికేషన్ మరియు అనేక కాపీల మధ్య non-allelic homologous recombination (NAHR) ద్వారా వర్గీకరించబడింది. NAHR మరింత డూప్లికేషన్‌కు కారణమవుతుంది మరియు gene conversion ద్వారా బ్లాక్‌లను హోమోజినైజ్ చేస్తుంది. కాటరైన్ ప్రైమేట్స్‌లో (మానవులతో సహా), IFNA14 మరియు IFNA21 మధ్య ప్రాంతం రీకాంబినేషన్ హాట్‌స్పాట్‌గా మిగిలిపోయింది.[97]

అమ్నియోట్లలో టైప్ II మరియు III పరిణామం చాలా తక్కువ సంఘటనలతో కూడుకున్నది, ఎందుకంటే అవి సాధారణంగా షార్క్ నుండి అమ్నియోట్ల వరకు ఒకే స్థానంలో ఉన్నాయి (టైప్ II కోసం DYRK2 మరియు IL22 మధ్య, టైప్ III కోసం SYCN, SUPT5H, లేదా TIMM50 సమీపంలో), పక్షులు మరియు సరీసృపాలు తమ టైప్ IIని IFNLB లోకై అని పిలవబడే వాటికి డూప్లికేట్ చేయడం మినహా.[98] టైప్ III IFNలలో ఇంట్రాన్‌ల నష్టం కొన్ని టెట్రాపాడ్ సమూహాలలో స్వతంత్రంగా జరిగింది.[99] టైప్ IV (అప్సిలాన్) జీబ్రా ఫిష్ మరియు చికెన్ మధ్య ఒకే స్థానంలో ఉంది (ADARB2 మరియు PFKP మధ్య) కానీ మానవులలో కోల్పోయింది.[97]

ఇంటర్‌ఫెరాన్‌ల నామకరణం జాతుల మధ్య అస్థిరంగా ఉంది, మానవుల నుండి దూరం పెరిగేకొద్దీ ఇది గందరగోళంగా మారుతోంది. ఉదాహరణకు, సరీసృపాలలో, "IFN I" అనేది ఇంటర్‌ఫెరాన్ టైప్ Icని సూచిస్తుంది మరియు "IFN III" మరియు "IFN IV" అనేవి టైప్ Ia యొక్క సిబ్లింగ్ శాఖలు.[97] అనేక జన్యు మార్పిడి సంఘటనల కారణంగా, కేవలం సీక్వెన్స్‌ను ఉపయోగించడం వల్ల ఎల్లప్పుడూ సరైన జన్యు-నుండి-జన్యు సంబంధం (ఆర్థోలోజీ) కనిపించదు మరియు కోలీనియారిటీ అవసరం.[97]

మానవ ఇంటర్‌ఫెరాన్‌లు

పూర్తి జాబితా:[6][100]

మానవులు అనేక ఇంటర్‌ఫెరాన్ సూడోజీన్‌లను కూడా కలిగి ఉంటారు, ఇందులో మొత్తం న్యూ కుటుంబం (IFNNΨ), IFNW1 (IFNWXΨ) యొక్క ఆర్థోలాగ్, ఒకే డెల్టా సూడోజీన్ (IFNDΨ), మరియు ఆల్ఫా మరియు ఒమేగా కుటుంబాలలోని కొన్ని సభ్యులు ఉన్నాయి. ఈ లోకైలలో చాలా వరకు ఇతర క్షీరదాలలో కూడా సూడోజీన్‌లే. అధికారికంగా పేరు పెట్టబడిన జన్యువులు మరియు సూడోజీన్‌ల పూర్తి జాబితా కోసం HGNC వెబ్‌సైట్‌ను సంప్రదించండి.[97][101]

టెలియోస్ట్ చేపల ఇంటర్‌ఫెరాన్‌లు

టెట్రాపాడ్‌ల మాదిరిగానే, జీబ్రా ఫిష్ మరియు సాల్మన్లతో సహా టెలియోస్ట్ (రే-ఫిన్డ్) చేపలు ఎముక చేపల సమూహానికి చెందినవి. అయితే, టెలియోస్ట్‌లు తమ స్వంత whole genome duplicationను అనుభవించాయి, ఇది మరిన్ని జన్యువులను ఉత్పత్తి చేసింది. తమ టైప్ I IFN యొక్క అసలు కాపీని కోల్పోయిన అమ్నియోట్ల వలె కాకుండా, టెలియోస్ట్ చేపలు సాధారణంగా తమ టైప్ I IFN కోసం రెండు సాధ్యమైన స్థానాలను కలిగి ఉంటాయి, రెండూ SCN4A మరియు ARHGAP27 మధ్య ఉన్న పూర్వీకుల స్థానానికి అనుగుణంగా ఉంటాయి. టెలియోస్ట్ ఇంటర్‌ఫెరాన్‌లు:[102]

  • టైప్ I
    • గ్రూప్ I (2 సిస్టీన్‌లు): IFNa, IFNd, IFNe
    • గ్రూప్ II (4 సిస్టీన్‌లు): IFNb, IFNc, IFNf
  • టైప్ II: IFNg (గామా), IFNgrel/IGNgl (గామా-సంబంధిత, గామా-వంటి)
  • 2011 నాటికి టెలియోస్ట్‌లలో టైప్ III ఉన్నట్లు తెలియదు.[103]
  • టైప్ IV: IFNu (అప్సిలాన్)[98]

వాటి రిసెప్టర్లు (బ్రాకెట్లలో ఉన్నవి మానవ ఆర్థోలాగ్-ఆధారిత నామకరణం; మొత్తం జన్యు డూప్లికేషన్ కారణంగా రెండు ఉంటాయి, అందుకే -1 మరియు -2):[103]

  • CRFB1 (IFNAR2-1) + CRFB5 (IFNAR1) గ్రూప్ Iని బంధిస్తుంది
  • CRFB2 (IFNAR2-2) + CRFB5 (IFNAR1) గ్రూప్ IIని బంధిస్తుంది
  • CRFB6 (IFNGR2) + 2× CRFB13 (IFNGR1-2) IFNgని బంధిస్తుంది
  • CRFB6 (IFNGR2) + 2× CRFB17 (IFNGR1-1) IFNgrelని బంధిస్తుంది
  • CRFB6 (IFNGR2) + CRFB13 (IFNGR1-2) + CRFB17 (IFNGR1-1) IFNgని మరియు బహుశా IFNgrelని బంధిస్తుంది
  • CRFB12 (IFNUR1) + CRFB4 (IL-10R2) టైప్ IVని బంధిస్తుంది

చేపల గ్రూపులు I, II మరియు అనేక అమ్నియోట్ గ్రీకు-అక్షర గ్రూపులుగా టైప్ I విభజన రెండు జంతు సమూహాలు ఒకదానికొకటి విడిపోయిన తర్వాత స్వతంత్రంగా జరిగింది. ఫలితంగా, ఈ గ్రూపింగ్ మధ్య ఆర్థోలోజీ యొక్క ఏకైక స్థాయి ఏమిటంటే, చేపల టైప్ I మొత్తం మీద అమ్నియోట్ టైప్ Iకి ఆర్థోలోగస్‌గా ఉంటుంది.[102] అమ్నియోట్లలో వలె, టెలియోస్ట్ చేపలలో ఇంటర్‌ఫెరాన్ యొక్క కొత్త కాపీలు సబ్-ఫంక్షనలైజ్ చేయబడ్డాయి.[104]

మూలాలు

  1. ↑ “Interferon | Definition of Interferon by Lexico”. Archived from the original on 2020-12-22. Retrieved 2019-10-17.
  2. ↑ De Andrea M, Ravera R, Gioia D, Gariglio M, Landolfo S (2002). “The interferon system: an overview”. European Journal of Paediatric Neurology. 6 (6 Suppl A): A41–6; discussion A55–8. doi:10.1053/ejpn.2002.0573. PMID 12365360. S2CID 4523675.
  3. ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 Parkin J, Cohen B (June 2001). “An overview of the immune system”. Lancet. London, England. 357 (9270): 1777–1789. doi:10.1016/S0140-6736(00)04904-7. PMID 11403834. S2CID 165986.
  4. ↑ Elrefaey AM, Hollinghurst P, Reitmayer CM, Alphey L, Maringer K (October 2021). “Innate Immune Antagonism of Mosquito-Borne Flaviviruses in Humans and Mosquitoes”. Viruses. 13 (11): 2116. doi:10.3390/v13112116. PMC PMC8624719. PMID 34834923.
  5. ↑ de Weerd NA, Samarajiwa SA, Hertzog PJ (July 2007). “Type I interferon receptors: biochemistry and biological functions”. The Journal of Biological Chemistry. 282 (28): 20053–20057. doi:10.1074/jbc.R700006200. PMID 17502368.
  6. ↑ 6.0 6.1 Liu YJ (2005). “IPC: professional type 1 interferon-producing cells and plasmacytoid dendritic cell precursors”. Annual Review of Immunology. 23: 275–306. doi:10.1146/annurev.immunol.23.021704.115633. PMID 15771572.
  7. ↑ 7.0 7.1 Levy DE, Marié IJ, Durbin JE (December 2011). “Induction and function of type I and III interferon in response to viral infection”. Current Opinion in Virology. 1 (6): 476–486. doi:10.1016/j.coviro.2011.11.001. PMC PMC3272644. PMID 22323926.
  8. ↑ Kidd P (August 2003). “Th1/Th2 balance: the hypothesis, its limitations, and implications for health and disease”. Alternative Medicine Review. 8 (3): 223–246. PMID 12946237.
  9. ↑ Kalliolias GD, Ivashkiv LB (2010). “Overview of the biology of type I interferons”. Arthritis Research & Therapy. 12 (Suppl 1): S1. doi:10.1186/ar2881. PMC PMC2991774. PMID 20392288.
  10. ↑ Vilcek, Novel interferons, Nature Immunol. 4, 8-9. 2003
  11. ↑ Hermant P, Michiels T (2014). “Interferon-λ in the context of viral infections: production, response and therapeutic implications”. Journal of Innate Immunity. 6 (5): 563–574. doi:10.1159/000360084. PMC PMC6741612. PMID 24751921.
  12. ↑ Espinosa V, Dutta O, McElrath C, Du P, Chang YJ, Cicciarelli B, Pitler A, Whitehead I, Obar JJ, Durbin JE, Kotenko SV, Rivera A (October 2017). “Type III interferon is a critical regulator of innate antifungal immunity”. Science Immunology. 2 (16). doi:10.1126/sciimmunol.aan5357. PMC PMC5880030. PMID 28986419. article-number: eaan5357.
  13. ↑ Fensterl V, Sen GC (2009). “Interferons and viral infections”. BioFactors. Oxford, England. 35 (1): 14–20. doi:10.1002/biof.6. PMID 19319841. S2CID 27209861.
  14. ↑ de Veer MJ, Holko M, Frevel M, Walker E, Der S, Paranjape JM, Silverman RH, Williams BR (June 2001). “Functional classification of interferon-stimulated genes identified using microarrays”. Journal of Leukocyte Biology. 69 (6): 912–920. doi:10.1189/jlb.69.6.912. PMID 11404376. S2CID 1714991.
  15. ↑ 15.0 15.1 Takaoka A, Hayakawa S, Yanai H, Stoiber D, Negishi H, Kikuchi H, Sasaki S, Imai K, Shibue T, Honda K, Taniguchi T (July 2003). “Integration of interferon-alpha/beta signalling to p53 responses in tumour suppression and antiviral defence”. Nature. 424 (6948): 516–523. Bibcode 2003Natur.424..516T. doi:10.1038/nature01850. PMID 12872134.
  16. ↑ Moiseeva O, Mallette FA, Mukhopadhyay UK, Moores A, Ferbeyre G (April 2006). “DNA damage signaling and p53-dependent senescence after prolonged beta-interferon stimulation”. Molecular Biology of the Cell. 17 (4): 1583–1592. doi:10.1091/mbc.E05-09-0858. PMC PMC1415317. PMID 16436515.
  17. ↑ 17.0 17.1 Ikeda H, Old LJ, Schreiber RD (April 2002). “The roles of IFN gamma in protection against tumor development and cancer immunoediting”. Cytokine & Growth Factor Reviews. 13 (2): 95–109. doi:10.1016/s1359-6101(01)00038-7. PMID 11900986.
  18. ↑ 18.0 18.1 Dunn GP, Bruce AT, Sheehan KC, Shankaran V, Uppaluri R, Bui JD, Diamond MS, Koebel CM, Arthur C, White JM, Schreiber RD (July 2005). “A critical function for type I interferons in cancer immunoediting”. Nature Immunology. 6 (7): 722–729. doi:10.1038/ni1213. PMID 15951814. S2CID 20374688.
  19. ↑ 19.0 19.1 Borden EC, Sen GC, Uze G, Silverman RH, Ransohoff RM, Foster GR, Stark GR (December 2007). “Interferons at age 50: past, current and future impact on biomedicine”. Nature Reviews. Drug Discovery. 6 (12): 975–990. doi:10.1038/nrd2422. PMC PMC7097588. PMID 18049472.
  20. ↑ Whitehead KA, Dahlman JE, Langer RS, Anderson DG (2011). “Silencing or stimulation? siRNA delivery and the immune system”. Annual Review of Chemical and Biomolecular Engineering. 2: 77–96. doi:10.1146/annurev-chembioeng-061010-114133. PMID 22432611. S2CID 28803811.
  21. ↑ Haller O, Kochs G, Weber F (October–December 2007). “Interferon, Mx, and viral countermeasures”. Cytokine & Growth Factor Reviews. 18 (5–6): 425–433. doi:10.1016/j.cytogfr.2007.06.001. PMC PMC7185553. PMID 17683972.
  22. ↑ 22.0 22.1 22.2 22.3 22.4 22.5 22.6 22.7 Platanias LC (May 2005). “Mechanisms of type-I- and type-II-interferon-mediated signalling”. Nature Reviews. Immunology. 5 (5): 375–386. Bibcode 2005NatRI...5..375P. doi:10.1038/nri1604. PMID 15864272. S2CID 1472195.
  23. ↑ Samarajiwa SA, Forster S, Auchettl K, Hertzog PJ (January 2009). “INTERFEROME: the database of interferon regulated genes”. Nucleic Acids Research. 37 (Database issue): D852–D857. doi:10.1093/nar/gkn732. PMC PMC2686605. PMID 18996892.
  24. ↑ Xu GP, Zhang ZL, Xiao S, Zhuang LK, Xia D, Zou QP, Jia PM, Tong JH (March 2013). “Rig-G negatively regulates SCF-E3 ligase activities by disrupting the assembly of COP9 signalosome complex”. Biochemical and Biophysical Research Communications. 432 (3): 425–430. Bibcode 2013BBRC..432..425X. doi:10.1016/j.bbrc.2013.01.132. PMID 23415865.
  25. ↑ Li D, Sun J, Liu W, Wang X, Bals R, Wu J, Quan W, Yao Y, Zhang Y, Zhou H, Wu K (October 2016). “Rig-G is a growth inhibitory factor of lung cancer cells that suppresses STAT3 and NF-κB”. Oncotarget. 7 (40): 66032–66050. doi:10.18632/oncotarget.11797. PMC PMC5323212. PMID 27602766.
  26. ↑ Navratil V, de Chassey B, Meyniel L, Pradezynski F, André P, Rabourdin-Combe C, Lotteau V (July 2010). “System-level comparison of protein-protein interactions between viruses and the human type I interferon system network”. Journal of Proteome Research. 9 (7): 3527–3536. doi:10.1021/pr100326j. PMID 20459142.
  27. ↑ 27.0 27.1 27.2 27.3 Lin RJ, Liao CL, Lin E, Lin YL (September 2004). “Blocking of the alpha interferon-induced Jak-Stat signaling pathway by Japanese encephalitis virus infection”. Journal of Virology. 78 (17): 9285–9294. doi:10.1128/JVI.78.17.9285-9294.2004. PMC PMC506928. PMID 15308723.
  28. ↑ 28.0 28.1 Sen GC (2001). “Viruses and interferons”. Annual Review of Microbiology. 55: 255–281. doi:10.1146/annurev.micro.55.1.255. PMID 11544356.
  29. ↑ 29.0 29.1 Alcamí A, Symons JA, Smith GL (December 2000). “The vaccinia virus soluble alpha/beta interferon (IFN) receptor binds to the cell surface and protects cells from the antiviral effects of IFN”. Journal of Virology. 74 (23): 11230–11239. doi:10.1128/JVI.74.23.11230-11239.2000. PMC PMC113220. PMID 11070021.
  30. ↑ Minks MA, West DK, Benvin S, Baglioni C (October 1979). “Structural requirements of double-stranded RNA for the activation of 2',5'-oligo(A) polymerase and protein kinase of interferon-treated HeLa cells”. The Journal of Biological Chemistry. 254 (20): 10180–10183. doi:10.1016/S0021-9258(19)86690-5. PMID 489592.
  31. ↑ Miller JE, Samuel CE (September 1992). “Proteolytic cleavage of the reovirus sigma 3 protein results in enhanced double-stranded RNA-binding activity: identification of a repeated basic amino acid motif within the C-terminal binding region”. Journal of Virology. 66 (9): 5347–5356. doi:10.1128/JVI.66.9.5347-5356.1992. PMC PMC289090. PMID 1501278.
  32. ↑ Chang HW, Watson JC, Jacobs BL (June 1992). “The E3L gene of vaccinia virus encodes an inhibitor of the interferon-induced, double-stranded RNA-dependent protein kinase”. Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 89 (11): 4825–4829. Bibcode 1992PNAS...89.4825C. doi:10.1073/pnas.89.11.4825. PMC PMC49180. PMID 1350676.
  33. ↑ Seo SH, Hoffmann E, Webster RG (September 2002). “Lethal H5N1 influenza viruses escape host anti-viral cytokine responses”. Nature Medicine. 8 (9): 950–954. doi:10.1038/nm757. PMID 12195436. S2CID 8293109.
  34. ↑ Taylor DR, Shi ST, Romano PR, Barber GN, Lai MM (July 1999). “Inhibition of the interferon-inducible protein kinase PKR by HCV E2 protein”. Science. New York, N.Y.. 285 (5424): 107–110. doi:10.1126/science.285.5424.107. PMID 10390359.
  35. ↑ Taylor DR, Tian B, Romano PR, Hinnebusch AG, Lai MM, Mathews MB (February 2001). “Hepatitis C virus envelope protein E2 does not inhibit PKR by simple competition with autophosphorylation sites in the RNA-binding domain”. Journal of Virology. 75 (3): 1265–1273. doi:10.1128/JVI.75.3.1265-1273.2001. PMC PMC114032. PMID 11152499.
  36. ↑ Abid K, Quadri R, Negro F (March 2000). “Hepatitis C virus, the E2 envelope protein, and alpha-interferon resistance”. Science. New York, N.Y.. 287 (5458): 1555. doi:10.1126/science.287.5458.1555a. PMID 10733410.
  37. ↑ Pawlotsky JM (December 2003). “The nature of interferon-alpha resistance in hepatitis C virus infection”. Current Opinion in Infectious Diseases. 16 (6): 587–592. doi:10.1097/00001432-200312000-00012. PMID 14624110. S2CID 72191620.
  38. ↑ 38.0 38.1 38.2 Sa Ribero M, Jouvenet N, Dreux M, Nisole S (July 2020). “Interplay between SARS-CoV-2 and the type I interferon response”. PLoS Pathogens. 16 (7). doi:10.1371/journal.ppat.1008737. PMC PMC7390284. PMID 32726355. article-number: e1008737.
  39. ↑ Palermo E, Di Carlo D, Sgarbanti M, Hiscott J (August 2021). “Type I Interferons in COVID-19 Pathogenesis”. Biology. Basel. 10 (9): 829. doi:10.3390/biology10090829. PMC PMC8468334. PMID 34571706.
  40. ↑ Toor SM, Saleh R, Sasidharan Nair V, Taha RZ, Elkord E (January 2021). “T-cell responses and therapies against SARS-CoV-2 infection”. Immunology. 162 (1): 30–43. doi:10.1111/imm.13262. PMC PMC7730020. PMID 32935333.
  41. ↑ 41.0 41.1 Bartleson JM, Radenkovic D, Covarrubias AJ, Furman D, Winer DA, Verdin E (September 2021). “SARS-CoV-2, COVID-19 and the Ageing Immune System”. Nature Aging. 1 (9): 769–782. doi:10.1038/s43587-021-00114-7. PMC PMC8570568. PMID 34746804.
  42. ↑ 42.0 42.1 Park A, Iwasaki A (June 2020). “Type I and Type III Interferons - Induction, Signaling, Evasion, and Application to Combat COVID-19”. Cell Host & Microbe. 27 (6): 870–878. doi:10.1016/j.chom.2020.05.008. PMC PMC7255347. PMID 32464097.
  43. ↑ Reis G, Moreira Silva EA, Medeiros Silva DC, Thabane L, Campos VH, Ferreira TS, Santos CV, Nogueira AM, Almeida AP, Savassi LC, Figueiredo-Neto AD, Dias AC, Freire Júnior AM, Bitarães C, Milagres AC, Callegari ED, Simplicio MI, Ribeiro LB, Oliveira R, Harari O, Wilson LA, Forrest JI, Ruton H, Sprague S, McKay P, Guo CM, Limbrick-Oldfield EH, Kanters S, Guyatt GH, Rayner CR, Kandel C, Biondi MJ, Kozak R, Hansen B, Zahoor MA, Arora P, Hislop C, Choong I, Feld JJ, Mills EJ, Glenn JS (February 2023). “Early Treatment with Pegylated Interferon Lambda for Covid-19”. The New England Journal of Medicine. 388 (6): 518–528. doi:10.1056/NEJMoa2209760. PMC PMC9933926. PMID 36780676.
  44. ↑ Rice GP, Incorvaia B, Munari L, Ebers G, Polman C, D'Amico R, Filippini G (2001). “Interferon in relapsing-remitting multiple sclerosis”. The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2001 (4). doi:10.1002/14651858.CD002002. PMC PMC7017973. PMID 11687131. article-number: CD002002.
  45. ↑ Paolicelli D, Direnzo V, Trojano M (14 September 2009). “Review of interferon beta-1b in the treatment of early and relapsing multiple sclerosis”. Biologics. 3: 369–376. PMC PMC2726074. PMID 19707422.
  46. ↑ 46.0 46.1 Goldstein D, Laszlo J (September 1988). “The role of interferon in cancer therapy: a current perspective”. Ca. 38 (5): 258–277. doi:10.3322/canjclin.38.5.258. PMID 2458171. S2CID 9160289.
  47. ↑ Hauschild A, Gogas H, Tarhini A, Middleton MR, Testori A, Dréno B, Kirkwood JM (March 2008). “Practical guidelines for the management of interferon-alpha-2b side effects in patients receiving adjuvant treatment for melanoma: expert opinion”. Cancer. 112 (5): 982–994. doi:10.1002/cncr.23251. PMID 18236459.
  48. ↑ Cooksley WG (March 2004). “The role of interferon therapy in hepatitis B”. MedGenMed. 6 (1): 16. PMC PMC1140699. PMID 15208528.
  49. ↑ Shepherd J, Waugh N, Hewitson P (2000). “Combination therapy (interferon alfa and ribavirin) in the treatment of chronic hepatitis C: a rapid and systematic review”. Health Technology Assessment. Winchester, England. 4 (33): 1–67. doi:10.3310/hta4330. PMID 11134916.
  50. ↑ “Genotypes of hepatitis C”. Hepatitis C Trust. 2023. Retrieved 8 February 2023.
  51. ↑ Cunningham M, Foster GR (March 2012). “Efficacy and safety of telaprevir in patients with genotype 1 hepatitis C infection”. Therapeutic Advances in Gastroenterology. 5 (2): 139–151. doi:10.1177/1756283X11426895. PMC PMC3296085. PMID 22423262.
  52. ↑ Poordad F, McCone J, Bacon BR, Bruno S, Manns MP, Sulkowski MS, Jacobson IM, Reddy KR, Goodman ZD, Boparai N, DiNubile MJ, Sniukiene V, Brass CA, Albrecht JK, Bronowicki JP (March 2011). “Boceprevir for untreated chronic HCV genotype 1 infection”. The New England Journal of Medicine. 364 (13): 1195–1206. doi:10.1056/NEJMoa1010494. PMC PMC3766849. PMID 21449783.
  53. ↑ Bacon BR, Gordon SC, Lawitz E, Marcellin P, Vierling JM, Zeuzem S, Poordad F, Goodman ZD, Sings HL, Boparai N, Burroughs M, Brass CA, Albrecht JK, Esteban R (March 2011). “Boceprevir for previously treated chronic HCV genotype 1 infection”. The New England Journal of Medicine. 364 (13): 1207–1217. doi:10.1056/NEJMoa1009482. PMC PMC3153125. PMID 21449784.
  54. ↑ Lawitz E, Mangia A, Wyles D, Rodriguez-Torres M, Hassanein T, Gordon SC, Schultz M, Davis MN, Kayali Z, Reddy KR, Jacobson IM, Kowdley KV, Nyberg L, Subramanian GM, Hyland RH, Arterburn S, Jiang D, McNally J, Brainard D, Symonds WT, McHutchison JG, Sheikh AM, Younossi Z, Gane EJ (May 2013). “Sofosbuvir for previously untreated chronic hepatitis C infection”. The New England Journal of Medicine. 368 (20): 1878–1887. doi:10.1056/NEJMoa1214853. PMID 23607594.
  55. ↑ Ishikawa T (October 2008). “Secondary prevention of recurrence by interferon therapy after ablation therapy for hepatocellular carcinoma in chronic hepatitis C patients”. World Journal of Gastroenterology. 14 (40): 6140–6144. doi:10.3748/wjg.14.6140. PMC PMC2761574. PMID 18985803.
  56. ↑ Thomas DL, Thio CL, Martin MP, Qi Y, Ge D, O'Huigin C, Kidd J, Kidd K, Khakoo SI, Alexander G, Goedert JJ, Kirk GD, Donfield SM, Rosen HR, Tobler LH, Busch MP, McHutchison JG, Goldstein DB, Carrington M (October 2009). “Genetic variation in IL28B and spontaneous clearance of hepatitis C virus”. Nature. 461 (7265): 798–801. Bibcode 2009Natur.461..798T. doi:10.1038/nature08463. PMC PMC3172006. PMID 19759533.
  57. ↑ Ge D, Fellay J, Thompson AJ, Simon JS, Shianna KV, Urban TJ, Heinzen EL, Qiu P, Bertelsen AH, Muir AJ, Sulkowski M, McHutchison JG, Goldstein DB (September 2009). “Genetic variation in IL28B predicts hepatitis C treatment-induced viral clearance”. Nature. 461 (7262): 399–401. Bibcode 2009Natur.461..399G. doi:10.1038/nature08309. PMID 19684573. S2CID 1707096.
  58. ↑ 58.0 58.1 58.2 Wilhelmus KR (January 2015). “Antiviral treatment and other therapeutic interventions for herpes simplex virus epithelial keratitis”. The Cochrane Database of Systematic Reviews. 1 (1). doi:10.1002/14651858.CD002898.pub5. PMC PMC4443501. PMID 25879115. article-number: CD002898.
  59. ↑ Pinto EF, Andrade C (2016). “Interferon-Related Depression: A Primer on Mechanisms, Treatment, and Prevention of a Common Clinical Problem”. Current Neuropharmacology. 14 (7): 743–748. doi:10.2174/1570159x14666160106155129. PMC PMC5050402. PMID 26733280.
  60. ↑ Zahiu CD, Rimbas M (June 2014). “Neuropsychiatric side-effects of interferon-alpha treatment: pathophysiology and therapeutic options”. Maedica. Bucur. 9 (2): 121–126. PMC PMC4296753. PMID 25705266.
  61. ↑ Bhatti Z, Berenson CS (February 2007). “Adult systemic cat scratch disease associated with therapy for hepatitis C”. BMC Infectious Diseases. 7. doi:10.1186/1471-2334-7-8. PMC PMC1810538. PMID 17319959. article-number: 8.
  62. ↑ Long SS, Pickering LK, Prober CG (2012). Principles and Practice of Pediatric Infectious Disease. Elsevier Health Sciences. p. 1502. ISBN 978-1-4377-2702-9. Archived from the original on 2019-12-29. Retrieved 2017-09-01.
  63. ↑ Jamall IS, Yusuf S, Azhar M, Jamall S (November 2008). “Is pegylated interferon superior to interferon, with ribavarin, in chronic hepatitis C genotypes 2/3?”. World Journal of Gastroenterology. 14 (43): 6627–6631. doi:10.3748/wjg.14.6627. PMC PMC2773302. PMID 19034963.
  64. ↑ “NIH Consensus Statement on Management of Hepatitis C: 2002”. NIH Consensus and State-of-the-Science Statements. 19 (3): 1–46. 2002. PMID 14768714.
  65. ↑ Sharieff KA, Duncan D, Younossi Z (February 2002). “Advances in treatment of chronic hepatitis C: 'pegylated' interferons”. Cleveland Clinic Journal of Medicine. 69 (2): 155–159. doi:10.3949/ccjm.69.2.155. PMID 11990646.
  66. ↑ Stringfellow DA, Glasgow LA (August 1972). “Tilorone hydrochloride: an oral interferon-inducing agent”. Antimicrobial Agents and Chemotherapy. 2 (2): 73–78. doi:10.1128/aac.2.2.73. PMC PMC444270. PMID 4670490.
  67. ↑ Ekins S, Lingerfelt MA, Comer JE, Freiberg AN, Mirsalis JC, O'Loughlin K, Harutyunyan A, McFarlane C, Green CE, Madrid PB (February 2018). “Efficacy of Tilorone Dihydrochloride against Ebola Virus Infection”. Antimicrobial Agents and Chemotherapy. 62 (2). doi:10.1128/AAC.01711-17. PMC PMC5786809. PMID 29133569. article-number: e01711-17.
  68. ↑ Arregui MB, Mc Callum GJ, Smith I, Villaverde MS, Wolman FJ, Targovnik AM, Miranda MV (August 2018). “Production of biologically active feline interferon beta in insect larvae using a recombinant baculovirus”. 3 Biotech. 8 (8). doi:10.1007/s13205-018-1369-x. PMC PMC6063813. PMID 30073126. article-number: 341.
  69. ↑ Mueller RS, Hartmann K (May 2021). “Interferon therapies in small animals”. Veterinary Journal. London. 271. doi:10.1016/j.tvjl.2021.105648. PMID 33840487. article-number: 105648.
  70. ↑ Jiang H, Yang H, Kapczynski DR (September 2011). “Chicken interferon alpha pretreatment reduces virus replication of pandemic H1N1 and H5N9 avian influenza viruses in lung cell cultures from different avian species”. Virology Journal. 8 (1). doi:10.1186/1743-422X-8-447. PMC PMC3197513. PMID 21939525. article-number: 447.
  71. ↑ Santhakumar D, Rubbenstroth D, Martinez-Sobrido L, Munir M (2017). “Avian Interferons and Their Antiviral Effectors”. Frontiers in Immunology. 8. doi:10.3389/fimmu.2017.00049. PMC PMC5281639. PMID 28197148. article-number: 49.
  72. ↑ Kolata G (2015-01-22). “Jean Lindenmann, Who Made Interferon His Life's Work, Is Dead at 90”. The New York Times. Archived from the original on 2019-12-27. Retrieved 2015-02-12.
  73. ↑ 73.0 73.1 Isaacs A, Lindenmann J (September 1957). “Virus interference. I. The interferon”. Proceedings of the Royal Society of London. Series B, Biological Sciences. 147 (927): 258–267. Bibcode 1957RSPSB.147..258I. doi:10.1098/rspb.1957.0048. PMID 13465720. S2CID 202574492.
  74. ↑ 74.0 74.1 Pestka S (July 2007). “The interferons: 50 years after their discovery, there is much more to learn”. The Journal of Biological Chemistry. 282 (28): 20047–20051. doi:10.1074/jbc.R700004200. PMID 17502369.
  75. ↑ Stewart II WE (2013-04-17). The Interferon System. Springer Science & Business Media. p. 1. ISBN 978-3-7091-3432-0.
  76. ↑ Nagano Y, Kojima Y (October 1954). “[Immunizing property of vaccinia virus inactivated by ultraviolets rays]” [Immunizing property of vaccinia virus inactivated by ultraviolets rays] (in French). Comptes Rendus des Seances de la Societe de Biologie et de Ses Filiales. 148 (19–20): 1700–1702. PMID 14364998.
  77. ↑ Ho M, Enders JF (March 1959). “An Inhibitor of Viral Activity Appearing in Infected Cell Cultures”. Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 45 (3): 385–389. Bibcode 1959PNAS...45..385H. doi:10.1073/pnas.45.3.385. PMC PMC222571. PMID 16590396.
  78. ↑ Tan YH, Tischfield J, Ruddle FH (February 1973). “The linkage of genes for the human interferon-induced antiviral protein and indophenol oxidase-B traits to chromosome G-21”. The Journal of Experimental Medicine. 137 (2): 317–330. doi:10.1084/jem.137.2.317. PMC PMC2139494. PMID 4346649.
  79. ↑ Tan YH (March 1976). “Chromosome 21 and the cell growth inhibitory effect of human interferon preparations”. Nature. 260 (5547): 141–143. Bibcode 1976Natur.260..141T. doi:10.1038/260141a0. PMID 176593. S2CID 4287343.
  80. ↑ Meager A, Graves H, Burke DC, Swallow DM (August 1979). “Involvement of a gene on chromosome 9 in human fibroblast interferon production”. Nature. 280 (5722): 493–495. Bibcode 1979Natur.280..493M. doi:10.1038/280493a0. PMID 460428. S2CID 4315307.
  81. ↑ Berthold W, Tan C, Tan YH (June 1978). “Chemical modifications of tyrosyl residue(s) and action of human-fibroblast interferon”. European Journal of Biochemistry. 87 (2): 367–370. doi:10.1111/j.1432-1033.1978.tb12385.x. PMID 678325.
  82. ↑ Berthold W, Tan C, Tan YH (July 1978). “Purification and in vitro labeling of interferon from a human fibroblastoid cell line”. The Journal of Biological Chemistry. 253 (14): 5206–5212. doi:10.1016/S0021-9258(17)34678-1. PMID 670186.
  83. ↑ 83.0 83.1 Tan YH, Barakat F, Berthold W, Smith-Johannsen H, Tan C (August 1979). “The isolation and amino acid/sugar composition of human fibroblastoid interferon”. The Journal of Biological Chemistry. 254 (16): 8067–8073. doi:10.1016/S0021-9258(18)36051-4. PMID 468807.
  84. ↑ Zoon KC, Smith ME, Bridgen PJ, Anfinsen CB, Hunkapiller MW, Hood LE (February 1980). “Amino terminal sequence of the major component of human lymphoblastoid interferon”. Science. New York, N.Y.. 207 (4430): 527–528. Bibcode 1980Sci...207..527Z. doi:10.1126/science.7352260. PMID 7352260.
  85. ↑ Okamura H, Berthold W, Hood L, Hunkapiller M, Inoue M, Smith-Johannsen H, Tan YH (August 1980). “Human fibroblastoid interferon: immunosorbent column chromatography and N-terminal amino acid sequence”. Biochemistry. 19 (16): 3831–3835. doi:10.1021/bi00557a028. PMID 6157401.
  86. ↑ Knight E, Hunkapiller MW, Korant BD, Hardy RW, Hood LE (February 1980). “Human fibroblast interferon: amino acid analysis and amino terminal amino acid sequence”. Science. New York, N.Y.. 207 (4430): 525–526. Bibcode 1980Sci...207..525K. doi:10.1126/science.7352259. PMID 7352259.
  87. ↑ Weissenbach J, Chernajovsky Y, Zeevi M, Shulman L, Soreq H, Nir U, Wallach D, Perricaudet M, Tiollais P, Revel M (December 1980). “Two interferon mRNAs in human fibroblasts: in vitro translation and Escherichia coli cloning studies”. Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 77 (12): 7152–7156. Bibcode 1980PNAS...77.7152W. doi:10.1073/pnas.77.12.7152. PMC PMC350459. PMID 6164058.
  88. ↑ Taniguchi T, Fujii-Kuriyama Y, Muramatsu M (July 1980). “Molecular cloning of human interferon cDNA”. Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 77 (7): 4003–4006. Bibcode 1980PNAS...77.4003T. doi:10.1073/pnas.77.7.4003. PMC PMC349756. PMID 6159625.
  89. ↑ Nagata S, Mantei N, Weissmann C (October 1980). “The structure of one of the eight or more distinct chromosomal genes for human interferon-alpha”. Nature. 287 (5781): 401–408. Bibcode 1980Natur.287..401N. doi:10.1038/287401a0. PMID 6159536. S2CID 29500779.
  90. ↑ Gray PW, Goeddel DV (August 1982). “Structure of the human immune interferon gene”. Nature. 298 (5877): 859–863. Bibcode 1982Natur.298..859G. doi:10.1038/298859a0. PMID 6180322. S2CID 4275528.
  91. ↑ Nagata S, Taira H, Hall A, Johnsrud L, Streuli M, Ecsödi J, Boll W, Cantell K, Weissmann C (March 1980). “Synthesis in E. coli of a polypeptide with human leukocyte interferon activity”. Nature. 284 (5754): 316–320. Bibcode 1980Natur.284..316N. doi:10.1038/284316a0. PMID 6987533. S2CID 4310807.
  92. ↑ Tan YH, Hong WJ. “Gene expression in mammalian cells.”. US 6207146. Published 2001-03-27. Issued 27 April 2001. Filed 1997-10-24. Priority 1996-03-22. patent. assign1: Inst of Molecul & Cell Biology [Us]. assign2: Institute of Molecular and Cell Biology. assign: Institute of Molecular and Cell Biology.
  93. ↑ Cantell K (1998). The story of interferon: the ups and downs in the life of a scientis. Singapore; New York: World Scientific. ISBN 978-981-02-3148-4.
  94. ↑ Tan YH, Armstrong JA, Ke YH, Ho M (September 1970). “Regulation of cellular interferon production: enhancement by antimetabolites”. Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 67 (1): 464–471. Bibcode 1970PNAS...67..464T. doi:10.1073/pnas.67.1.464. PMC PMC283227. PMID 5272327.
  95. ↑ Ho M, Armstrong JA, Ke YH, Tan YH. “Interferon Production”. US 3773924. Published 1973-11-20. Issued 20 November 1973. Filed 1970-12-24. Priority 1970-12-24. patent. assign1: Ho M. assign2: Armstrong J.
  96. ↑ 96.0 96.1 Wang X, Wang Q, Xie A, Deng L, Huang Z, Zhao Y, Cao Y, Fu R, Huo W, Chen Y, Li G, Xu A, Yuan S (2026-06-03). “Tracing the Evolutionary Origin of Interferon to Basal Chordates and Unveiling Its Antiviral Functionality in Jawless Vertebrates”. bioRxiv 10.64898/2026.05.30.728932.
  97. ↑ 97.0 97.1 97.2 97.3 97.4 97.5 Krause CD, Pestka S (December 2015). “Cut, copy, move, delete: The study of human interferon genes reveal multiple mechanisms underlying their evolution in amniotes”. Cytokine. 76 (2): 480–495. doi:10.1016/j.cyto.2015.07.019. PMID 26228976.
  98. ↑ 98.0 98.1 98.2 Chen SN, Gan Z, Hou J, Yang YC, Huang L, Huang B, Wang S, Nie P (February 2022). “Identification and establishment of type IV interferon and the characterization of interferon-υ including its class II cytokine receptors IFN-υR1 and IL-10R2”. Nature Communications. 13 (1). Bibcode 2022NatCo..13..999C. doi:10.1038/s41467-022-28645-6. PMC PMC8863823. PMID 35194032. article-number: 999.
  99. ↑ Krause CD (July 2016). “Intron loss in interferon genes follows a distinct set of stages, and may confer an evolutionary advantage”. Cytokine. 83: 193–205. doi:10.1016/j.cyto.2016.04.018. PMID 27155818.
  100. ↑ Bekisz J, Schmeisser H, Hernandez J, Goldman ND, Zoon KC (December 2004). “Human interferons alpha, beta and omega”. Growth Factors. Chur, Switzerland. 22 (4): 243–251. doi:10.1080/08977190400000833. PMID 15621727. S2CID 84918367.
  101. ↑ “Gene group: Interferons | HUGO Gene Nomenclature Committee”. www.genenames.org.
  102. ↑ 102.0 102.1 Boudinot P, Langevin C, Secombes CJ, Levraud JP (November 2016). “The Peculiar Characteristics of Fish Type I Interferons”. Viruses. 8 (11): 298. Bibcode 2016Virus...8..298B. doi:10.3390/v8110298. PMC PMC5127012. PMID 27827855.
  103. ↑ 103.0 103.1 Zou J, Secombes CJ (December 2011). “Teleost fish interferons and their role in immunity”. Developmental and Comparative Immunology. 35 (12): 1376–1387. Bibcode 2011DCImm..35.1376Z. doi:10.1016/j.dci.2011.07.001. PMID 21781984.
  104. ↑ Laghari ZA, Chen SN, Li L, Huang B, Gan Z, Zhou Y, Huo HJ, Hou J, Nie P (July 2018). “Functional, signalling and transcriptional differences of three distinct type I IFNs in a perciform fish, the mandarin fish Siniperca chuatsi”. Developmental and Comparative Immunology. 84 (1): 94–108. doi:10.1016/j.dci.2018.02.008. PMID 29432791. S2CID 3455413.

మరింత చదవడానికి

బాహ్య లింకులు

  • వికీమీడియా కామన్స్: Interferons

మూలం: ఇంగ్లీష్ వికీపీడియాలోని “Interferon” వ్యాసానికి అనువాదం. మూల వ్యాసం: https://en.wikipedia.org/wiki/Interferon ఈ అనువాదం స్వయంచాలకంగా రూపొందించబడింది.

Retrieved from "https://ltrc.sciwiki.in/index.php?title=ఇంటర్‌ఫెరాన్&oldid=6062"